Zwołanie

Wieczernik 180/2011

Wczytując się w teksty biblijne odkrywam że słuchanie Pana jest ściśle zrośnięte z Kościołem

 

Kościół – Mistyczne Ciało Chrystusa, ma swój początek w Dzień Pięćdziesiątnicy, kiedy Duch Święty został wylany na wszystkich zgromadzonych w Wieczerniku. Jednakże etymologicznie słowo „Kościół” wywodzi się z greckiego ekklesia, ek-kalein – dosłownie „wołać poza” – i oznacza „zwołanie”. Określa ono zgromadzenie ludu, na ogół o charakterze religijnym. Dlatego możemy również podjąć próbę odnalezienia przykładów słuchania Pana w zgromadzeniu ludu, w społeczności wierzących jeszcze przed wylaniem Ducha Świętego.

W takim poszerzonym sensie Kościołem słuchającym Pana był już lud Izraela. Pamiętamy sceny, kiedy Bóg przemawia indywidualnie do konkretnych osób. Mówił do Mojżesza w krzewie ognistym, budził nocą młodego Samuela, rozmawiał z Eliaszem, czy też przynaglał Jonasza by skierować jego kroki do Niniwy. Jednakże w Starym Testamencie znajdujemy wiele przykładów mówiących o tym że obcowanie ze Słowem Bożym było także – a może przede wszystkim – działaniem wspólnotowym.

W Księdze Wyjścia Bóg za pośrednictwem Mojżesza i Aarona, przemawiał wielokrotnie do całego zgromadzenia Izraela. Szczególne były dwa momenty – tuż przed nocą paschalną zanim wyruszyli z ziemi egipskiej: Pan powiedział do Mojżesza i Aarona w ziemi egipskiej (…) powiedzcie całemu zgromadzeniu Izraela tak: Dziesiątego dnia tego miesiąca niech się każdy postara o baranka dla rodziny… (Wj 12, 1 nn) oraz u stóp góry Synaj, gdy Mojżesz otrzymał od Pana tablice z Prawem: Mojżesz zebrał całe zgromadzenie Izraelitów i powiedział do nich: „Oto, co Pan nakazał wam wypełnić(Wj 35, 1).

Świadectwo wspólnego celebrowania Słowa Bożego dają również psalmiści:

składał Ci dzięki w wielkim zgromadzeniu,
Cię chwaliłród licznego ludu (Ps 35, 18).

I niech Go sławią w zgromadzeniu ludu
i na radzie starców niechaj Go chwalą
! (Ps 107, 32).

Możemy też odnaleźć fragment z Księgi Nehemiasza, mówiący o tym jak lud słuchał Słowa Bożego po powrocie z niewoli babilońskiej: Pierwszego dnia miesiąca siódmego przyniósł kapłan Ezdrasz Prawo przed zgromadzenie, w którym uczestniczyli przede wszystkim mężczyźni, lecz także kobiety oraz wszyscy inni, którzy byli zdolni słuchać. I czytał z tej księgi… (Ne 8,2-3).

Przykłady Starego Testamentu pokazują, że Słowo Boże to treści które przede wszystkim przyjmuje się, przeżywa, „przetrawia” razem z innymi. Jednocześnie Bóg powołuje tych którzy nam to słowo głoszą i objaśniają, takich jak Mojżesz, Aaron czy kapłan Ezdrasz.

Jezus w swoim nauczaniu także kreśli wizję wspólnoty słuchającej Słowa Bożego. W 10. rozdziale Ewangelii Jana Chrystus posługuje się obrazem owczarni. Owce to ci którzy słuchają i znają głos pasterza oraz postępują za nim. Bramą owczarni jest Chrystus, jest On także dobrym pasterzem. Jednakże pasterzami owiec mogą być także ci którzy wchodzą do owczarni przez bramę, czyli przez Chrystusa. Tekst ten mówi jeszcze o tym, że pasterz zna swoje owce po imieniu, woła je i staje na ich czele by je prowadzić. Pasterz także troszczy się o to by owce miały życie w obfitości, by znalazły właściwą paszę – co możemy rozumieć jako słowo które pokrzepia duszę i uczy dróg Pańskich.

Już sam obraz stada owiec nasuwa myśl, że wierzący w Chrystusa to nie samotne jednostki, ale wspólnota słuchających głosu pasterza. Jednak w obrazie Jezusa nie jest to bezimienny tłum, każda z owiec ma swoje imię, które jest znane pasterzowi. Słuchanie Słowa to sprawa wspólnoty, ale wspólnoty ludzi bliskich, którzy znają się nawzajem, którym nieobce są troski innych. Pan ustanawia pasterzy dla owiec (obcy są nazwani złodziejami i rozbójnikami) po to by znali swoje stado i stojąc na jego czele prowadzili je. Pasterz i owce idą razem, czyli towarzyszą sobie nawzajem w trudach i przeciwnościach. Kontrprzykładem dobrego pasterza jest najemnik, który ucieka widząc nadchodzącego wilka. Słuchanie Pana w Kościele to nie tylko kwestia wspólnej celebracji Słowa, ale przede wszystkim życia tym Słowem.

Praktyczny wymiar swoich słów o owczarni ukazuje nam Jezus, gdy po Zmartwychwstaniu mówi trzykrotnie do Piotra: Paś baranki moje. Chrystus ustanawia Piotra pasterzem stada, a robi to w momencie trudnym dla Apostoła, kiedy jest on jeszcze przygnębiony po swym trzykrotnym wyparciu się Mistrza. Pasterz jest potrzebny dla jedności owczarni, ale siła jego posługi nie leży w jego własnej mocy, ale w zwierzeniu Chrystusowi.

Piotr podejmuje rolę głowy Kościoła. Jego pierwszy krok który znamy – zaraz po Wniebowstąpieniu Jezusa, jeszcze przed zesłaniem Ducha Świętego – to wybór Macieja do urzędu apostolskiego. W obecności Kościoła (zgromadzonych było około 120 osób) na miejsce Judasza wybrano Apostoła Macieja. Można w tym wydarzeniu dopatrzeć się troski o to by grono tych, którzy będą głosić Słowo Kościołowi było w komplecie przewidzianym przez Jezusa. Jednocześnie jest to również działanie, które wypływa ze odczytywania tego co mówi Pan, bo jak pisze Łukasz, Apostołowie uzupełnili swoje grono w oparciu o proroctwo zawarte w Psalmach (Dz 1, 16-20).

Dzieje Apostolskie ukazują życie pierwszego Kościoła. Natychmiast po zesłaniu Ducha Świętego wystąpił Piotr by przemawiać do ludu zgromadzonego w Jerozolimie. Dzięki temu słowu około trzech tysięcy ludzi przyjęło chrzest. Można powiedzieć, że Kościół rodził się ze słuchania Słów Pana. Księga spisana przez Świętego Łukasza daje nam jeszcze kolejne świadectwa tego, że Słowo Pana było wygłaszane i przyjmowane w zgromadzeniu Kościoła. O tych którzy przystąpili do pierwszej wspólnoty wierzących po pierwszej przemowie Piotra, czytamy że trwali w nauce Apostołów (2,42). Po uzdrowieniu chromego w świątyni miała miejsce druga przemowa Piotra, o której czytamy że pociągnęła ku Chrystusowi około pięciu tysięcy mężczyzn (4, 4). W tym samym rozdziale Dziejów odnajdujemy świadectwo o tym, jak ten młody Kościół trwał w Słowie Pana: jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących (…) Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa… (4, 32-33).

Dziesiąty rozdział Dziejów Apostolskich zawiera opis nawrócenia i chrztu setnika Korneliusza oraz jego domowników. Dla Żydów wychowanych w duchu prawa mojżeszowego, według którego zabronione jest przestawać z cudzoziemcem lub przychodzić do niego (10, 28), trudne było do przyjęcia to, że Dobra nowina jest przeznaczona również dla pogan. Potrzebne było zaufanie Słowu Pana, by przełamać wewnętrzne opory uczniów Jezusa. Bóg najpierw za pośrednictwem anioła skłonił Korneliusza do nawiązania kontaktu z Piotrem, który z kolei chwilę przed spotkaniem doznał widzenia otwierającego jego umysł na cudzoziemców. Piotr poszedł do domu Korneliusza i głosił tam Słowo Boże, ale dopiero gdy doświadczył tego, że poganie także otrzymują Ducha Świętego, ostatecznie przekonał się, iż można im udzielić chrztu. Następnie powrócił do Jerozolimy (gdzie niektórzy robili mu wyrzuty z powodu kontaktów z cudzoziemcami) i tam wobec całego Kościoła dał świadectwo, że Bóg posyła ich także do pogan.

 

«« | « | 1 | 2 | » | »»

Reklama

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Zobacz

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )
    Pobieranie...

    Reklama

    Reklama

    Reklama

    Kalendarz do archiwum

    niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
    1 2 3 4 5 6 7
    8 9 10 11 12 13 14
    15 16 17 18 19 20 21
    22 23 24 25 26 27 28
    29 30 31 1 2 3 4
    5 6 7 8 9 10 11
    21°C Wtorek
    dzień
    22°C Wtorek
    wieczór
    17°C Środa
    noc
    14°C Środa
    rano
    wiecej »

    Reklama