Trzej z Nazaretu w Warszawie

Niedziela 1/2012

Nie wyróżniają się niczym w tłumie. Są ubrani równie kolorowo albo równie szaro jak inni. Ciężko pracują, zarabiając na swoje utrzymanie. Na ogół w zawodach wymagających poświęceń. W szpitalach, służbie zdrowia, ale też w fabrykach czy zakładach usługowych. Mieszkają wśród ludzi ubogich, choć ich reguła nie stawia takich wymagań. Jedynie zachęca

 

Warszawska dzielnica Praga. Jej centrum to m.in. ulice: Targowa, Ząbkowska Brzeska. Z XIX-wiecznymi kamienicami, „podwórkowymi” Madonnami, radośnie przystrojonymi i z ponadstuletnim bazarem założonym przez Juliana Różyckiego. Kilkaset metrów od centrum budowany jest Stadion Narodowy. Mimo to w tej części Pragi nadal można jeszcze tanio kupić bądź wynająć mieszkanie. Bez kaloryferów, a z piecami, w których każdy pali tym, co ma. Często z toaletą na piętrze bądź wychodkiem na zewnątrz. Wielu lokatorów nie płaci czynszu. Wielu nigdzie zresztą nie pracuje. Niektórym elektrownia już dawno odcięła dopływ prądu. Musi im wystarczyć świeczka.

Za ogrzewanie – kufajka. I tak żyją tu kolejne pokolenia. Niektórzy przerywają ciąg pokoleniowy, umierając z przepicia. Na Brzeskiej i okolicznych ulicach mieszka coraz więcej ludzi po prostu niezamożnych. Przed laty popadli w ubóstwo z powodu bezrobocia. Uczciwe, starające się o byt rodziny.

Skoro sam Bóg...

Ulica Brzeska. Przez lata zaniedbana, ze śladami wojny na murach wielu domów. Czynszowe kamienice, niektóre mają ponad sto lat. Opuszczone przez administracje domów mieszkalnych. Dopiero od niedawna w niektórych z nich sprzątane są klatki schodowe. Na czwartym piętrze blisko 130-letniej kamienicy mieszkają trzej mężczyźni. Niewielu spośród kilkudziesięciu mieszkańców slumsów wie, że to zakonnicy. Dwaj około czterdziestki, jednemu za cztery lata minie siedemdziesiątka.

Niemal na poddaszu, gdzie gołębie najżwawiej trzepoczą skrzydłami, mieści się skromne, estetyczne mieszkanie. Jeszcze przed dwudziestu laty pustostan. Ruina. Dziś jest siedzibą trzech zakonników – Małych Braci Jezusa.

Do ludzkich warunków przysposabiał je brat Kazek (Dmitrzak). Mieszkanie składa się z otwartej kuchni i trzech niewielkich pokoi. Największy to kaplica, w której mieszka Gospodarz – Pan Jezus. Podłoga tutaj jest wyłożona grubą wykładziną. I to jedyny „zbytek” w całym mieszkaniu. Dyskretne i ciepłe kolory sprzyjają skupieniu. Mszę św. odprawia prezbiter, którym jest jeden z braci. Eucharystię może on jednak sprawować tylko dla swojej wspólnoty.

Mali Bracia Jezusa są po studiach teologicznych. Mają też swoje zawody świeckie. Kazek jest absolwentem Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu. Pochodzi z wielodzietnej, niezbyt zamożnej rodziny. Dziś jest emerytem. Odkrył chrześcijaństwo wspólnotowe w 1966 r. we Wrocławiu, w duszpasterstwie akademickim u ks. Aleksandra Zienkiewicza. Tam poznał Małe Siostry Jezusa. Dowiedział się, że niebawem w Polsce będą też Mali Bracia Jezusa. Przez kilka lat pracował jako pracownik naukowy. Po rocznych studiach językowych na Zachodzie, w 1979 r. wstąpił do zakonu. Był jednym ze współzałożycieli wspólnoty w Polsce. – Gdybym chciał być księdzem, poszedłbym do seminarium. Mógłbym też pójść do innego zgromadzenia. Ale chciałem żyć w ubóstwie – opowiada Kazek. – Od samego początku chrześcijaństwa mówiono, że ubodzy są skarbem Kościoła. Więc podjąłem taką decyzję. Chciałem dzielić los, jaki wybrał Jezus w Nazarecie. Jeżeli Jezus, sam Bóg, chciał być człowiekiem, chciał mieszkać w Nazarecie, w jakiejś małej galilejskiej mieścinie, chciał ciężko pracować – to widocznie ma to wielki sens i wymiar. I trzeba to ludziom pokazać. Nie gadaniem, tylko życiem. Więc to jest taki nasz Nazaret na Brzeskiej.

Sławek (Farej) pochodzi z Łodzi. Dziś blisko czterdziestolatek. Mieszkał w łódzkim blokowisku Retkinia. Miał szesnaście lat, kiedy poznał Małych Braci Jezusa. Skończył zawodówkę, technikum, później teologię. Z Małymi Braćmi związany jest od dwudziestu lat. Zafascynował się pismami Karola de Foucauld, duchowego założyciela zakonu. Najpierw z koleżanką odwiedził Małe Siostry w Częstochowie. Jakiś czas później wstąpił do zakonu. – Żyjemy między ludźmi i próbujemy naśladować Jezusa z Nazaretu – mówi Sławek. – U Jezusa i w chrześcijaństwie zafascynowała mnie miłość i poszanowanie człowieka. I te wartości chrześcijańskie pragniemy jakoś „włożyć” w nasze życie i żyć nimi wśród innych. Pociągnęło mnie też ubóstwo Małych Braci, bo uważałem i uważam, że ubóstwo daje ludziom wolność. Bogactwo zaś ogranicza nas. Stajemy się w jakiś sposób jego niewolnikami. Kiedy nie posiadam zbyt wielu rzeczy, nie ma ryzyka, że ktoś mi je ukradnie. Jestem więc bardziej otwarty na człowieka.

Jacek (Hoff), najmłodszy stażem. Przed dziesięciu laty był na drodze neokatechumenalnej. Słuchając katechezy, dowiedział się, że Kiko Arguello, założyciel Drogi Neokatechumenalnej, inspirował się też duchowością brata Karola de Foucauld. – Chciałem odkryć, kim był brat Karol. Kiedy wstąpiłem do zakonu w 2006 r., miałem 36 lat – mówi Jacek. – Arguello, podobnie jak Karol, był człowiekiem zakochanym w Jezusie. Pragnął odkrywać Jezusa z Nazaretu. Był bardzo radykalny i pragnął pójść za Jezusem do końca. Właśnie świadectwo życia Karola było dla mnie i jest inspiracją. Ja też chcę pójść z Jezusem na koniec świata. Jak niegdyś brat de Foucauld do muzułmanów, do Tuaregów.

Niełatwa ostoja

– Kiedy zaczęliśmy tu mieszkać w 1989 r., na Brzeskiej panowało przestępstwo i przemoc –

opowiada Kazek. – Dziś większość ludzi jest tu zwyczajna. Pracują, mają rodziny. Choć, oczywiście, najbardziej widoczny bywa margines. I czasem także dla nas jest to środowisko trudne, bo jak słyszę kwiecisty język... No, to ciężko czasem jest. Ale większość stanowią fajne rodziny. Uczciwie pracują. Są fachowcami. Widać jednak, że w jakiejś dziedzinie są ubodzy. W sensie materialnym, czasem umysłowym, czasem w kwestii kultury osobistej czy językowej.

– Dla wielu ważne jest, że nie jesteśmy ludźmi, którzy przyszli ich nawracać, oceniać, ale z nimi żyć – podkreśla brat Jacek. Dzielić z nimi ich społeczne warunki życia. A my chcemy, żeby oni odkrywali nasze spojrzenie. Takie, które rodzi się z kontemplacji i widzenia Jezusa. Pełne dobroci. Otwarcia i miłosierdzia.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

Reklama

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Zobacz

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )
    Pobieranie...

    Reklama

    Reklama

    Reklama

    Kalendarz do archiwum

    niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
    1 2 3 4 5 6 7
    8 9 10 11 12 13 14
    15 16 17 18 19 20 21
    22 23 24 25 26 27 28
    29 30 31 1 2 3 4
    5 6 7 8 9 10 11
    21°C Środa
    dzień
    22°C Środa
    wieczór
    17°C Czwartek
    noc
    14°C Czwartek
    rano
    wiecej »

    Reklama