Gdyby posłuchano i uważnie wzięto pod uwagę opinię "dorobku naukowego" byłego ks. Węcławskiego w 1998 roku, której na prośbę UKSW w WARSZAWIE, a wtedy ATK, dokonał ks. prof Lucjan Balter to dziś uczelnia w Poznaniu nie miała by jakichkolwiek problemów moralnych jak i same UKSW w Warszawie, tylko wtedy obie uczelnie wolały milczeć i opinia prawdziwego profesora trafiła do szuflady, a o recenzję poproszono innego profesora, który Węcławskiemu wystawił superopinię wielkiego teologa...

Joanna: Oczywiście, "kazdy ma swoje sumienie i relacje z P. Bogiem" - dopóki siedzi sobie w domowym zaciszu lub na bezludnej wyspie. Gdy się natomiast wchodzi w społeczne życie to podejmowane działania, choćby to były tylko głoszenie poglądów, przestają być sprawą prywatną.

W akademickich dyskusjach można sfalsyfikować każdy dogmat, każdą wartość, by zobaczyć dokąd ta negacja zaprowadzi. W pracy naukowej, taki zabieg to standard. Odrzucać zastane pewniki. Ale potem jest kolejny etap, konfrontacja wyniku z realnością.
W myślowej grze można zaprzeczyć istnieniu grawitacji, ale potem jest chwila prawdy, trzeba stanąć na parapecie dziesięciopiętrowca - i sprawdzić. Najlepiej na sobie. Węcławski to uczynił. To jego wybór.

Węcławski, w swoich umysłowych saltach się zagubił, tak mu się myśli skłębiły, że wreszcie pomyliły mu się aksjomaty z wnioskami. Zdarza się.

Zgadza się, dopóki to czynił sam dla siebie, to była sprawa jego i jego Boga. Tak się jednak złożyło, nieszczęśliwie dla niego, ale nie tylko jak widać po skutkach, że był wykładowcą uczelni. A zdaniem wykładowcy nie jest epatowanie uczniaków głebią swoich przemyśleń (co wcale nie jest zabronione), lecz przekazanie pewnego pensum wiedzy - takiego, które konstytucja uczelni uważa za niezbędne dla rozwoju uczniów.
W tym momencie głoszone poglady przestają być prywatną sprawą sumienia wykładowcy i jego relacji z Bogiem, a stają się przedmiotem jego obowiązków w stosunku do zatrudniającej go szkoły i obowiązków w stosunku do uczniów, którzy mają prawo oczekiwać najlepszej i sprawdzonej wiedzy. W przypadku uczelni katolickiej - wiedzy zgodnej z nauczaniem Kościoła.

Jeśli wykładowca jest uczciwy, potrafi rozdzielić swoje prywatne poglądy od poglądów stanowiących pewien kanon bez uszczerbku dla jednych i dla drugich. Pierwsze będzie przede wszystkim prezentował w swojej publicystyce, na naukowych sympozjach tam je konfrontował z innymi, również z tym kanonem sugerując np. jego zmianę, a drugie - na wykładach, z nich rozliczał powierzonych mu uczniów. Tak jest w każdej dziedzinie nauki i nie ma żadnego powodu by teologia była jakimś wyjątkiem. Tak jest w astrofizyce lub biologii, gdzie jest multum teorii i hipotez, ale studentów uczy się tego co jest pewne, z tego rozlicza, ale zarazem nie ukrywa że mogą być inne interpretacje.

W sytuacji jaka jest, ks. prof. Paweł Bortkiewicz ma prawo postulować sprawdzenie, czy treść wykładów i podręczników spełniała zobowiązania Węcławskiego-wykładowcy w stosunku do UAM. Chociażby po to, by jeśli to zobowiąznie było naruszone, to by nie skutkowało to na niewłaściwe uczenie dziś i jutro.
To jest tylko postulat sprawdzenia, to nie jest żaden zarzut, jakaś nagonka na "zdrajcę", jak sugerują Dziennik i inne "wolne" opiniotwórcze media.

Nie przesadzajmy, kazdy ma swoje sumienie i relacje z P. Bogiem.

"musiałbym mieć na to bardzo dużo czasu i dobrze znać język niemiecki". Tak to jest z ekspertami, gdy ich drogi nie obserwuje się na bieżąco, gdy polega się tylko na cudzych opiniach - też "ekspertów".
Tak to jest z ekspertami - można im tylko ufać.
A gdy zawiodą zaufanie? Budzimy się w piekle.