Milczenie Jezusa

Jezus zachęca do dyskrecji, a przeciwstawia się gadatliwości, nawet podczas modlitwy.

Jezus podczas swojej publicznej działalności występuje przede wszystkim jako nauczyciel i cudotwórca. Trzeba jednak zwrócić uwagę również na powściągliwość i milczenie w Jego życiu i nauczaniu. Okres publicznej działalności rozpoczął się, gdy „miał lat około trzydziestu” (Łk 3,23). Wcześniej żył jak normalny Izraelita utrzymujący się z własnej pracy.

Ewangelie niewiele mówią o trzydziestu latach między narodzeniem Jezusa, którego okoliczności przedstawiają tylko dzieła św. Mateusza i św. Łukasza, a Jego chrztem i okresem nauczania. Święty Łukasz wspomina o pielgrzymce odbywanej do Jerozolimy na Święto Paschy, jaką co roku podejmowali Jego Rodzice (Łk 2,41). Gdy Jezus miał lat dwanaście, podczas dorocznej pielgrzymki został w Jerozolimie, gdzie rozmawiał z nauczycielami w świątyni, „przysłuchiwał się im i zadawał pytania. Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni by­strością Jego umysłu i odpowiedziami” (Łk 2,46n). Zabierał również głos, ale przede wszystkim słuchał, jak młody, dobrze wychowany człowiek, który pragnie czerpać mądrość od ludzi starszych i doświadczonych.

Po powrocie do Nazaretu był poddany Maryi i Józefowi (Łk 2,51), „czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi” (w. 52). Reakcja Jego rodaków, gdy nauczał w synagodze w Nazarecie, pokazuje, że z jednej strony oczekiwali nadzwyczajnych znaków i byli zawiedzeni, iż przede wszystkim komentuje Pismo Święte i głosi nadejście czasów mesjańskich w sposób w miarę zwyczajny, z drugiej dziwili się, że tak zachowuje się znany im człowiek.

Niekiedy Jezus spotykał się z niezrozumieniem, a nawet lekceważeniem, nawet ze strony własnej rodziny (Mk 3,21; por. Mk 3,31–35; J 7,3–8).

Jego zwyczajne życie było podjęciem losu słabego człowieka, jak o tym pisze natchniony autor Listu do Hebrajczyków:

„Nie takiego bowiem mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz poddanego próbie pod każdym względem podobnie [jak my] – z wyjątkiem grzechu” (4,15).

Jezus bardzo powściągliwie zachowywał się podczas chrztu, którego udzielił Mu Jan w Jordanie (por. Mk 1,9nn; Mt 3,13–17; Łk 3,21n). Potem udał się na pustynię pełen Ducha Świętego (Łk 4,1), gdzie odbył czterdziestodniowy post, powstrzymując się zarówno od pokarmu, jak też od kontaktów z ludźmi. Przebył ten czas na modlitwie, rozmowie z Ojcem i przygotował się najpierw do dialogu ze złym duchem, odrzucenia jego pokus, a potem na lata publicznej działalności zakończonej męką, śmiercią i zmartwychwstaniem.

Po dniach wypełnionych nauczaniem często oddalał się od tłumów na nocną modlitwę, by w samotności rozmawiać z Ojcem po całym dniu pracy albo wczesnym rankiem po krótkim spoczynku. Często modlitwa poprzedzała ważne wydarzenia, decyzje wpływające na dalsze życie wspólnoty uczniów.

Jezus zachęca do dyskrecji, a przeciwstawia się gadatliwości, nawet podczas modlitwy (Mt 6,5–8), kiedy sam uczy swoich uczniów, jak się modlić. Święty Łukasz podaje, że nastąpiło to po Jego modlitwie (Łk 11,1). Sprzeczne z dojrzałą religijnością jest dążenie do ostentacji, wzbudzania podziwu innych ludzi, a także wielomówstwo. Jezus przypomina wszechwiedzę i miłość Boga, którego nazywa Ojcem. Od tego tytułu zacznie też modlitwę, której uczy. Trzeba się modlić w sposób dyskretny, szukać warunków sprzyjających wewnętrznemu skupieniu, tworzyć atmosferę prawdziwie religijną. Obrzędowość pogańska wyrażała się przy pomocy różnorodnych bogatych form. Tworzone przy tej okazji modlitwy mogły zawierać głębokie treści. Natchnieni autorzy niekiedy adaptowali je do modlitwy religii objawionej: Psalmy czasem wykorzystują motywy albo formę literacką religijnych pieśni pogańskich. Święty Paweł podczas mowy na Areopagu w Atenach odnosi do Jedynego Boga zwrot z hymnu Kleantesa do Zeusa występujący też w poemacie Aratosa z Soloi w Cylicji: „W Nim bowiem żyjemy, po­ruszamy się i jesteśmy, jak to powiedzieli niektórzy z waszych poetów: ‘Jesteśmy bowiem z jego rodu’” (Dz 17,28). Odpowiada to modlitwie Psalmisty wyrażonej w Ps 139.

Jezus czasem nie udzielał odpowiedzi swoim przeciwnikom: podczas oskarżenia kobiety pochwyconej na cudzołóstwie (J 8,6n). Na pytanie, na podstawie jakiej władzy naucza, odpowiedział pytaniem: Czy chrzest Janowy pochodził z nieba, czy też od ludzi (Mk 11,27–33 par.). W obu wypadkach świadczy to o wielkiej ludzkiej roztropności, umiejętności wyjścia z sytuacji, kiedy każda odpowiedź mogłaby stanowić oskarżenie. W drugim wypadku słowa Jezusa pośrednio wskazują na Boże pochodzenie zarówno Jego misji, jak też posłannictwa Jana Chrzciciela, który na Niego wskazał. Równocześnie odpowiadają dążeniu do zachowania sekretu mesjańskiego, często występującego zwłaszcza w Ewangelii św. Marka.

Przy różnych okazjach Jezus wydawał polecenie, by nie rozgłaszać wieści, że jest Mesjaszem, ani nie rozgłaszać wiadomości o cudach, jakie czyni, by nie powodowało to łączenia z Jego misją oczekiwań na wypełnienie proroctw mesjańskich w rozumieniu zewnętrznej, doczesnej pomyślności Izraela, by nie stanowiło wezwania do zbrojnego powstania przeciw Rzymianom. Często samo uzdrowienie dokonywało się przy pomocy gestów (np. Mk 6,33nn; 8,23nn – w obu wypadkach Jezus bierze chorych na bok i oddala się z nimi od ludzi). Uzdrowieni, z braku roztropności, nie podporządkowywali się poleceniu, by nie rozgłaszać wieści o cudzie. Inne polecenie, o przeciwnym znaczeniu, by rozgłaszać w Dekapolu o doznanym uwolnieniu z mocy złych duchów otrzymał opętany, w którym przebywał „legion” złych duchów (Mk 5,19n). Wezwanie do zachowania sekretu zawierają domyślnie także słowa zwrócone do uzdrowionego niewidomego: „tylko do wsi nie wstępuj” (Mk 8,26).

Boży plan przewidywał inny sposób wypełnienia zapowiedzi Proroków o Mesjaszu – cierpiącym, nie o tryumfującym na zewnątrz, nowym Dawidzie. Wyznanie godności Boskiej i mesjańskiej Jezusa dokonało się w gronie najbliższych uczniów – nie wobec tłumów (Mk 8,29 par.).

Odpowiedzią Jezusa skierowaną do przeciwników (faryzeuszów) lub w ogóle słuchaczy Jego nauk oczekujących znaku jest w Ewangelii św. Marka westchnienie Jezusa i oddalenie się od tłumów (Mk 8,11nn). W tekstach paralelnych Mt 16,1–4; Łk 11,16.29 jest zapowiedź znaku Jonasza – Mt 16,4; Łk 11,29 – wydarzenie – nie słowa.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

TAGI| BIBLIA, KSIĄŻKI

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )
    Pobieranie...

    Kalendarz do archiwum

    niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
    29 30 1 2 3 4 5
    6 7 8 9 10 11 12
    13 14 15 16 17 18 19
    20 21 22 23 24 25 26
    27 28 29 30 31 1 2
    3 4 5 6 7 8 9
    23°C Czwartek
    dzień
    23°C Czwartek
    wieczór
    20°C Piątek
    noc
    15°C Piątek
    rano
    wiecej »