Gdy gasną reflektory

Motto spektaklu mogą stanowić słowa Camusa: „Nie oczekujcie na Sąd Ostateczny, on odbywa się każdego dnia”.

Małe miasteczko, mikrokosmos, niezmienny w swoich rytuałach, zmienia się pod wpływem przypadkowego pocałunku w groźny, niepokojący, zdolny obudzić śpiące demony, świat. Jak kamień rzucony bezmyślnie, który wywołuje lawinę.

Naczelnik stacji, aptekarz, karczmarz i jego córka odtąd nie zaznają spokoju. Jak wszyscy mieszkańcy tego miasteczka z bajki, w którym od lat, o tej samej porze przejeżdżający pociąg omiata reflektorem zapomniany przez Boga i ludzi skrawek ziemi. Ale pewnego dnia sygnalizacja zawodzi. Gasną reflektory, pozostają ofiary. Kto zawinił? Człowiek.

Rozpoczyna się piekło oskarżeń i zaprzeczeń. Pojawia problem winy niezawinionej i kary, którą bohaterowie wymierzą sami sobie. Manipulowany emocjami tłum żąda krwi. Jeszcze przed chwilą wzorzec rzetelności staje się ofiarą powszechnej agresji.

Pobrzmiewają tu echa rodzącego się faszyzmu, (sztuka napisana jest w 1936 r.). „Sąd ostateczny” to po części moralitet, suspens, psychodrama. Na naszych oczach bohaterowie ewoluują.

Subtelnie pokazuje to młodziutka Agnieszka Pawełkiewicz – Anna. Nie bezgrzeszna, a jednak niezdolna żyć z brzemieniem winy. Podobnie jak Łukasz Simlat, naczelnik stacji, najpierw irytująco kostyczny, potem poruszający swoim pragnieniem ekspiacji. Resztę przemyśleń przyniesie sam spektakl w Teatrze Studio, zderzający realizm z metafizyką.

«« | « | 1 | » | »»
Komentowanie dostępne jest tylko dla .
Pobieranie...

Kalendarz do archiwum

niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
20°C Środa
wieczór
20°C Czwartek
noc
18°C Czwartek
rano
19°C Czwartek
dzień
wiecej »