Ilu cudzoziemców prosi o azyl w Polsce?

Jak poinformował Urząd do Spraw Cudzoziemców (UdSC), liczba wnioskujących o udzielenie ochrony międzynarodowej w pierwszych czterech miesiącach 2026 r. utrzymuje się na stabilnym poziomie i wynosi średnio 545 osób miesięcznie. To najniższa wartość w całym analizowanym okresie 2024-2026.

Jako przyczyny spadków UdSC wskazuje odejście obywateli Ukrainy od procedur uchodźczych na rzecz zezwoleń na pobyt czasowy oraz dalsze ograniczenia prawa do składania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej na granicy z Białorusią.

Z danych przekazanych przez UdSC wynika, że najwięcej wniosków składają obywatele Ukrainy (37 proc.), Białorusi (30 proc.) i Rosji (9 proc.). Te trzy państwa odpowiadają łącznie za 76 proc. wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej.

W pierwszych czterech miesiącach tego roku wskaźnik uznawalności wniosków wyniósł średnio 28 proc., przy czym dla obywateli Białorusi wyniósł 97 proc. - głównie ochrona uzupełniająca, Tadżykistanu - 59 proc., Rosji - 8 proc., Ukrainy - 5 proc., Afganistanu 7 proc. Dla obywateli Ukrainy 78 proc. to decyzje negatywne.

W tym czasie wydano ponad 3 tys. decyzji, z czego ochrona została udzielona 640 osobom. 55 proc. spraw zakończyło się odmową, a 25 proc. umorzeniem, ze względu na opuszczenie terytorium Polski przez cudzoziemców jeszcze w trakcie procedury.

Z danych UdSC wynika ponadto, że ze względu na zaległości w toku pozostaje ponad 8 tys. spraw, jednak Urząd wydaje więcej decyzji (3 tys.) niż napływa nowych wniosków (2,2 tys.). Średni czas postępowania wynosi ok. 9 miesięcy.

Jak poinformowała Katarzyna Siwak z Urzędu do Spraw Cudzoziemców Polska zajmuje obecnie 12. miejsce w UE pod względem liczby przyjmowanych wniosków. Dodała, że presja migracyjna w całej Europie spadła średnio o 15 proc., zaś kluczowe kraje przyjmujące wnioski w Europie to: Francja, Włochy, Hiszpania i Niemcy - łącznie 74 proc. wniosków w Unii Europejskiej.

Cudzoziemcowi udziela się ochrony międzynarodowej - w formie statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, jeśli w jego kraju pochodzenia grozi mu prześladowanie lub rzeczywiste ryzyko utraty życia czy zdrowia. Wobec danej osoby nie mogą przy tym występować okoliczności wskazujące, że może np. stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa.