Narnia gola!

Co? Że wcale nie grają? Niemożliwe. Przecież tam są chyba już wszyscy. Czy NRD nie grało wczoraj z Rodezją, Zambezia z Silesią, a Austro-Wegry nie wpadły w ćwierćfinale na San Escobar?

No dobra. Żarty na bok. Aczkolwiek Narnia ostatnio jednak znów na tapecie. Przynajmniej u nas w domu, bo na jedną z wakacyjnych lektur Żona wytypowała „Ostatnią bitwę”. Ot tak, dla przypomnienia. A może dlatego, że - jak pisał Lewis - „Synowie i Córki Adama zawsze przybywają do Narni ze swojego dziwnego świata w momencie wielkiego niepokoju i zagrożenia”. Bo tam, proszę Państwa, samo życie.

Niby w roli głównej małpa, jak ten diabeł, co to się w ornat ubrał i ogonem ma mszę dzwoni, ale gdy się jej tak bliżej przyjrzeć, gdy połączyć kropki i porównać z różnymi naszymi, medialnymi i politycznymi miglancami, to jak na dłoni widać, że C.S. Lewis opisuje stary jak świat mechanizm, który raz po raz „wyłazi” i jednych zdumiewa, drugich irytuje, a jeszcze innych… jednak przekonuje.

Dają się nabrać. Od razu np. bronią krzyża, a raczej samozwańczych obrońców krzyża, którzy sami ten krzyż, tam, czy siam postawili, albo próbowali postawić, używając go jak jakiego protest-gadżetu. Traktując na równi z petardami, podpalanymi oponami, wysypywanym pod ministerstwami obornikiem itd. Itp.

Dramat. A jednak tak to wygląda od lat. Dekad. Ciągle to widzimy. Nie tylko w Polsce. Niedawno podobny obrazek mignął mi np. w jednej z brytyjskich telewizji informacyjnych. Znów jakiś protest przeciw migrantom na Wyspach. Znów dominującym strojem kibolskie koszulki piłkarskie, ale - jakby to pewnie napisał Mrożek - bab z krzyżami też nie brakuje. „Ogniem i mieczem” - „Krzyżem i bejsbolem”. Szkoda gadać…

A ponoć „migracja może być okazją do budowania cywilizacji miłości” – jak mówił podczas swojej ostatniej pielgrzymki papież Leon XIV.

Dej Boże! Tego się trzymajmy. Niestety narnijska małpa, nieprzypadkowo przecież Krętaczem zwana, wciąż się wokół nas kręci, czai, bałamuci.

Ech, żeby to była tylko postać z bajki…