Ważniejszy od wróbla

A jednak Jezus właśnie nim posługuje się, by opowiedzieć o wartości człowieka. „Nie bójcie się. Jesteście ważniejsi niż wiele wróbli” – przypomina Ewangelia na XII niedzielę zwykłą (Mt 10, 26-33). To jedno z tych zdań, które brzmią niemal poetycko w świecie, który nieustannie mierzy nas liczbami. Liczbą polubień, obserwujących, zarobków, sukcesów. Łatwo uwierzyć, że jesteśmy warci tyle, ile wynosi nasz wynik na jakiejś życiowej tablicy. Tymczasem Ewangelia przypomina coś zupełnie innego: wartość człowieka nie zależy od jego pozycji, wieku, zdrowia czy popularności. Jest wpisana w sam fakt, że jest dzieckiem Boga.

Kilka dni temu podczas swojej wizyty w Hiszpanii papież Leon XIV spotkał się nie tylko z politykami i przedstawicielami władz. Odwiedził również ośrodki pomocy prowadzone przez Caritas, rozmawiał z migrantami i ludźmi wykluczonymi społecznie. W kraju, gdzie debaty o migracji i podziałach społecznych bywają bardzo gorące, przypomniał, że za każdym statystycznym problemem stoi konkretny człowiek – ze swoim imieniem, historią i godnością. Wzywał także do przezwyciężania polaryzacji i budowania pojednania. Nie dlatego, że wszyscy muszą myśleć tak samo, ale dlatego, że każdy człowiek zasługuje na szacunek. 

To jest właśnie ewangeliczne spojrzenie. Bóg nie patrzy na tłum. Widzi człowieka. Widzi samotnego seniora, którego nikt nie odwiedza. Widzi młodego człowieka zagubionego w świecie informacji. Widzi matkę martwiącą się o przyszłość dzieci. Widzi także tych, których inni wolą nie zauważać. Przesłanie Ewangelii jest dziś niezwykle aktualne. Nie musimy żyć w lęku przed oceną innych ludzi. Nie musimy nieustannie udowadniać swojej wartości. Możemy żyć ze świadomością, że jesteśmy znani Bogu do tego stopnia, że – jak mówi Jezus – nawet włosy na naszej głowie są policzone.

Pomimo iż wróbel jest mały, to jednak Bóg o nim pamięta. Jeśli więc pamięta o wróblu, to może największym błędem człowieka jest nie to, że czasem upada, lecz że czasem zapomina, jak wiele jest wart w oczach Boga. Bo został stworzony na Jego obraz i podobieństwo i odkupiony drogocenną krwią Chrystusa. Przypomina o tym chrześcijaństwo, które – jak określił w swoim komentarzu redaktor Andrzej Macura – jest symfonią dobrze współbrzmiących głosów.