Widzowie
Wpatruję się w ich twarze; w skupieniu. Śledzę wątki. Domyślam się wiele za skrzywieniem warg, półuśmiechem, spojrzeniem. Mogę zobaczyć ich ból – a pozostać w cieniu. Przyjrzeć się mu – lecz nie krzywdzić nikogo oddaleniem.
Tak, niektóre filmy oglądamy nie ku pokrzepieniu. Czytamy ksiażki, nie szukając w nich pociechy.
Ale to trochę więcej niż ćwiczenie z wyobraźni. Nie sięgamy po nie, bo są poprawne, proste w odbiorze, klarowne. Ambitne kino, kultura wysoka, znany reżyser, autor na poziomie – to nawet nie to, chyba wcale nie to. Może być nawet literatura dla kucharek, wyciskacz łez, historia, w którą nikt normalny nie uwierzy, zbiegi okoliczności, odległość w czasie i przestrzeni. Być może niewiele nas uczą, nie są żadnym odkryciem, a raczej potwierdzeniem tego, co już od dawna wiemy. Szukamy okruchów, tego, co przypomina odległe wspomnienie, autentyczności życia, które wygląda trochę jak nasze własne. Widzimy to, co możemy zyskać, przyglądamy się temu, co zdążyliśmy utracić.
*
Nie lubię filmów wojennych, w których nie ma scen batalistycznych – tak powiedział. Pewnie, co to za wojna, w której tylko jakieś rozterki i ten przejmujący lęk, pył na drodze i niemożność powrotu. Tutaj jest tylko człowiek. Jedna, licha postać. Maleńka.
*
Jak ona tak mogła, tamta kobieta! Przecież to się na niej zemści kiedyś, nie umknie, poniesie konsekwencje. Jej kłamstwo nabrzmiewa, nadaje gorzki posmak szczęściu, pozostaje zawsze gdzieś w pamięci, zawsze w tle.
*
Odrobina życzliwości wystarczy. Naprawdę wystarczy. Choćby nie wiem co, zachować to właśnie: tę szczelinę, tę szparę w podłodze. Jeszcze się da odmienić los, zrobić krok we właściwą stronę. Odnaleźć w końcu mały pieniążek nadziei.
