Niezastępowalni

Kto ma gorzej, kto lepiej? Ten nieustannie rusza ręką, tamten dźwiga na ramieniu. W sumie nie wiem, czy zamiana byłby tu sensowna (logiczna? sprawiedliwa?). Może każdy specjalizuje się w konkrecie swoich przemyślanych ruchów ciała, oszczędnych, miarowych… Jeden i drugi wydaje się znać na swojej robocie, to na pewno. Wyglądają jak dwa elementy tej samej całości: metodycznie, sprawnie, raz za razem. Szur, szur, krzy, krzy…

Może i my tak wyglądamy. Z daleka. Gdyby akurat ktoś się nam przyglądał. Każdy na swoim miejscu, każdy wie, co robi – tą wiedzą, którą dają powtarzalność i doświadczenie. Ileś machinalnych, drobnych ruchów, odpowiedni „sprzęt”. Niezamienialne sposoby działania. Bo może bardziej liczy się wspólny cel. To samo, nie: tak samo.

Swoją drogą, w sprzątaniu jeśli przejdziesz od A do Z, musisz znów zaczynać od A. Co sprzątniesz, to się pobałagani: robota głupiego, której efektów w sumie nie widać. Spróbuj jednak opuścić jakiś etap, choć raz! O, wtedy szybko pożałujesz!

W życiu… W życiu trochę tak jak w sprzątaniu. Czasem nasza obecność zupełnie w tle, w cieniu. Niedostrzegalna. Pomijana w peanach wdzięczności, bez pochwalnych dyplomów. Jesteś, bo musisz, to ci wyznaczono. Ale gdyby nas tam zabrakło, w tych sprawach, w tamtej chwili!

Czasem paradoksalnie może nie warto szukać innych miejsc, innych sposobów. Nie warto mieć piętrowych wyrzutów sumienia, gonić za nie wiadomo jakim „lepszym”. Wiele rzeczy dzieje się przecież właśnie teraz. Właśnie tutaj. Może więc nie ktoś inny, tylko ja. Nie tak jak ktoś inny, tylko tak jak ja potrafię. Krzy, krzy. Szur, szur.Po swojemu.

*

A co zamienialności jeszcze. Widziałam kiedyś rysunkowy żart. Samotne drzewo, na które wspina się słoń. No, „wspina się” to za dużo powiedziane, póki co wisi jakieś10 centymetrów nad ziemią. Przyglądają się temu zwierzęta: mrówka, żyrafa i małpa. Pod rysunkiem podpis: „W ramach polityki równych szans…”.