Kościele, nie uciekaj na ubocze!

Staję się chyba coraz większym miłośnikiem Leona XIV ;). Co i rusz czuję się zmuszony z aprobatą zauważać jego kolejne wypowiedzi. Tak, wiem, najpewniej nie wszystko sam sobie pisze, ma przecież sekretarzy, ale dobranie sobie dobrych współpracowników też zasługuje na uznanie. Dwa dni temu pisałem o jego wypowiedziach w związku z Dniem Modlitw o Ochronę świata Stworzonego i mającego trwać do 4 października Czasu Stworzenia. Dziś chciałbym zwrócić uwagę na ostatnią środową katechezę, która rozpoczął cykl refleksji na temat „Gaudium et spes”, czyli „Konstytucji duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym” Soboru Watykańskiego II. 

Oczywiście to nic nowego. Papież przedstawił w tej katechezie podstawowe zręby nauczania zawartego w tym soborowym dokumencie, znanego przecież od kilkudziesięciu lat. Dobrze jednak, że go przypomniał. Że przypomniał, iż wspólnota Kościoła nie powinna zamykać się w kruchcie, kierowanie biegiem świata pozostawiając innym. Do takiej postawy Kościół jest dziś wzywany zarówno z zewnątrz, ze strony różnych władz, polityków, działaczy, którym nie w smak nauczanie moralne i społeczne Kościoła oraz zaangażowanie się wierzących w działalność publiczną, jak i z wewnątrz, głosami tych, którzy nie odróżniają troski o wartości, czasem nawet podstawowe prawa człowieka, od politycznych przepychanek. 

Tymczasem papież stwierdził: „Chrześcijańskie współdzielenie zobowiązuje do podjęcia odpowiedzialności za rzeczywistość, a także do demaskowania sprzeczności charakteryzujących życie osobiste i społeczne współczesnego świata (...). Wymienił potem problemy wynikające z postępu naukowego i technicznego, z nierównego dostępu do bogactw, zagrożenia wynikające z nadmiernego korzystania z tego, co daje nam nasza ziemia i uznanie wojny za sposób rozwiązywania konfliktów (co miał na myśli mówiąc o „jaśniejszym zrozumieniu prawideł życia społecznego” nie jestem pewien). Myślę jednak, że bardziej konkretnych problemów znalazłoby się dużo więcej. Także w Kościele zresztą. 

Tak, potrzebne jest nam demaskowanie zła, krzywd które się dzieją. Potrzebne jest ciągłe przypominanie, że każdy człowiek, także nienarodzony czy starzec, ma takie same wynikające z jego ludzkiej natury, podstawowe prawa. Nie chodzi o narzucanie innym swoich wynikających z Ewangelii antropologicznych wizji. Chodzi o to, by krzywdy, niesprawiedliwość, łamanie ludzkich praw nigdy nie stały się wyznawcom Chrystusa obojętne. Mamy ten świat przemieniać. Nie siłą, nie przemocą. Mamy być dla niego solą, mamy być światłem. Mamy swoją postawą, swoim stylem życia, swoim wartościowaniem, pomagać ludziom przemieniać serca. Albo inaczej – pomagać Bogu przemieniać ich serca...

Czasem nic nie da się zrobić, prawda. Po pogłębionej lekturze Apokalipsy nie mam co do tego wątpliwości ;) Jednak wierzący nie mogą sami uciekać na margines spraw tego świata; nie mogą, z własnego wyboru, stawać na uboczu, zadowalając się składaniem rąk i wzdychaniem do Boga. Jak to powiedział na koniec swojego wystąpienia Leon XIV?

W czasach naznaczonych głębokimi przemianami, z których wynikają niepokojące zachwiania równowagi, Kościół jest powołany do służby człowiekowi, wsłuchując się i przyjmując najgłębsze pytania jego serca oraz obecne w nim tęsknoty, wskazując w Chrystusie „klucz, centrum i cel całej historii ludzkiej” . Dlatego w Kościele, na każdym poziomie i w każdej epoce, powinna urzeczywistniać się miłosierna kenoza Chrystusa, który „nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, ale ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, […] stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej”. 

Pięknie powiedziane, prawda? Jak wezwanie Jana Pawła z jego inauguracyjnego przemówienia: „Dla Jego zbawczej władzy otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych i politycznych, szerokie dziedziny kultury, cywilizacji, rozwoju! Nie bójcie się!” Tego się trzymajmy.