Nie zakopujmy talentów!

Połowa września, lato ustępuje miejsca jesieni. Ta, choć dni krótsze, też potrafi być przepiękna. Zwłaszcza swoimi kolorami. Jak nie dziękować Bogu, że wymyślił nam pory roku? Tak, w świecie natury wszystko wedle ustanowionych przez Boga praw, ogarnięte Jego mądrością. Za to w świecie człowieka...  

Nie, nie to, że nie rządzą nim jakieś prawa. Tyle że nie te, które człowiek rozumny i prawy powinien stosować. Ot, ostatnia sprawa z ministerstwem edukacji, które zapragnęło decydować, co uczniowie jedzą w szkolnych stołówkach. W trosce o zdrowie młodego pokolenia oczywiście. A że, jak przytomnie zauważył jeden z posłów, niektóre dzieci po prostu tego nie zjedzą i będą chodziły głodne? Tego mądre urzędniczki już nie wzięły pod uwagę... 

Nie wiem skąd tylu u władzy ludzi odklejonych od rzeczywistości. Na wszystkich jej szczeblach zresztą i nie tylko w Polsce. Uważają, że jeśli powiedzą czy zdecydują, to tak faktycznie jest. I domagają się od innych, by wszystkim tym kłamstwom czy absurdom przyklaskiwali. Przecież od „chcę”, „zdecydowałem” kaszanka nie zamienia się w schabowego, doba nie rozciągnie się do 36 godzin, a to, co już się stało, w żadnym wypadku się nie „odstanie”. Tak trudno przyjąć do wiadomości to, co oczywiste? Czemu tylu różnych władców próbuje zaklinać rzeczywistość?

Uleganie „myśleniu życzeniowemu”, mylonemu często z optymizmem, bywa zresztą zgubne. Człowiek pakuje się przez nie w kłopoty, których łatwo mógłby uniknąć, ale próbując zakląć rzeczywistość, w porę nie zareagował...

Kilkanaście już lat temu, grań główna w słowackiej części Tatr Zachodnich. Widać było, że coś z pogodą się dzieje. Pogodny dzień zamieniał się stopniowo w stalową szarość. Chmury nie sunęły po niebie, a powoli ogarniały szczyty. „Idzie burza” – stwierdziłem. „Coś ty, nie będzie” – usłyszałem w odpowiedzi... Spór nie miał w tym momencie większego znaczenia. I tak nie było gdzie się schować i pójść dalej, póki co, było najrozsądniejszym wyjściem. Wtedy się udało. Trochę pogrzmiało i się uspokoiło. Burza z cała mocą uderzyła dopiero, gdy już schodziliśmy doliną. Ale gdyby trzeba było decydować czy np. wychodzić z bezpiecznego schroniska czy jednak przeczekać i zawrócić, to co? Miałoby sens wbrew ewidentnym znakom pchać się w objęcia burzy?

Nic nie róbmy, jakoś to będzie. Albo zróbmy najpierw to, a to, a potem się zobaczy. A „potem” to trzeba albo gasić pożar albo miotać w ślepym zaułku. Chrześcijanin też człowiek, w Kościele więc, niestety, też czasem tak bywa. Łatwo usprawiedliwiane twierdzeniem, że przecież jest jeszcze Bóg i Jego łaska; że jeśli On zechce... Sęk w tym, że jest też jeszcze ta nauka płynąca z kuszenia Jezusa na pustyni, gdy diabeł namawiał Go, by skoczył z narożnika świątyni: „nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego”. Nie jest dobrze, gdy człowiek woła do Boga „Panie, Ty się tym zajmij”, a talent swojej rozumności zakopuje w ziemi.