Wspierani przez algorytmy zwolennicy czarno-białego świata nie lubią konfliktów wygasających. Jeśli jeden wygasa, trzeba wzniecić kolejny.
„Dlaczego nie budujesz mostów, które łączą nas…?” Młodszy Czytelnik zapewne pomyśli, słysząc pytanie, o papieżu Franciszku. O jego apelach, by zamiast wznosić kolejne mury, budować cywilizację gościnną, otwartą, wrażliwą na ludzką biedę i krzywdę. Starsi, dinozaury mojego pokolenia, z pewnością wspomnieniami przywołają przeżyte niegdyś oazy. Mosty były piosenką jednego roku formacyjnego. Usłyszeć je można było nie tylko na spotkaniach modlitewnych. Także w autobusach, pociągach, na spływie Dunajcem.
Spływ. Mało kto już dziś pamięta. Mostu w Sromowcach Niżnych nie było. W Szczawnicy posterunek i pilnujący granicy żołnierze. Granica przyjaźni szczelna, dobrze strzeżona (choć górale mieli swoje sposoby jej pokonywania). My na tratwie. Słowacy spacerujący dzisiejszą ścieżką wzdłuż przełomu. My śpiewający Mosty i Hewenu shalom alechem w różnych językach. Oni, trochę przestraszeni, dyskretnie odpowiadali życzliwym kiwnięciem rąk. Kilka lat później Jacek Kaczmarski napisał słynne Mury. Zapewne, w chwili tworzenia, nie przewidując czasów, w których jedne zostaną zastąpione drugimi. Że te nowe mury będą wyższe, grubsze, mocniejsze, zbudowane już nie tylko z przekonań politycznych. Także z iluzji, lęku, frustracji, na końcu z wirtualnych algorytmów. Podsycających lęki, budujących zasięgi na konflikcie, usiłujących stworzyć świat czarno-biały, w konsekwencji świat walczących ze sobą plemion.
Co ciekawe, wspierani przez algorytmy zwolennicy czarno-białego świata nie lubią konfliktów wygasających. Jeśli jeden wygasa, trzeba wzniecić kolejny. Po uchodźcach, zwolennikach „tradycji” l przeciwnikach synodalności, lasach, dzikach, koniach, choćby… szczury.
Nie, autor się nie pomylił, Czytelnik dobrze odczytał na ekranie. Dzisiejszy ranek (być może wcześniej, autor nie „siedzi w Internecie”) przyniósł informację o kolejnej akcji. Tym razem odezwali się obrońcy gryzoni. Pomijając emocjonalne argumenty miłujących „sympatyczne zwierzątka”, rozśmieszyła mnie jedna propozycja. Pozaklejajmy wszystkie dziury, a w ten sposób oddzielimy ich świat od naszego. Otóż, szanowni sygnatariusze paktu ochrony mysz i szczurów, chciałbym zakomunikować, że te sympatyczne zwierzątka niekoniecznie szukają pozostawionych przez człowieka otworów w ścianach. System kanałów potrafią zaprojektować i zbudować niczym najlepsi światowi architekci, a otwory w ścianach i fundamentach przegryzać niczym górnicy w kopalniach. Przy okazji zapewniam: odkrycie po urlopie gniazda mysz w schowku kanapy do gatunku sympatycznych doświadczeń nie należy.
Gdy ludzi „dzieli wiele rzek” coraz bardziej natarczywym staje się pytanie o sens i sposób budowania mostów. Pytanie skierowane w przyszłość, gdyż z nim związane jest inne. O to jaki będzie świat, naznaczony coraz większą polaryzacją i agresją. Czy będzie to jeszcze świat ludzki, czy – może – świat, w którym zwyciężają mocniejsi. Czyli świat nie kierujący się już rozumem, miłością, empatią, ale tym wszystkim, co charakteryzuje (choć wielu tego nie widzi) świat zwierząt: bezwzględną walką o przetrwanie, wygrywaną przez najsilniejszych. Świat, w którym człowiek, na podobieństwo bociana, wyrzuci z gniazda pisklę dlatego, że jest w słabe, albo nie jest w stanie go wykarmić. Łamiąc mu przedtem kręgosłup.
Gdy ludzi „dzieli wiele rzek” stawiamy także inne pytanie. „Jaki Kościół spotkają ludzie w Sieci?” Próbowali się z nim mierzyć uczestnicy spotkania misjonarzy cyfrowych na Filipinach. Podsumowujący Azjatyckie Zgromadzenie Katolickich Misjonarzy Cyfrowych Kardynał Pablo Virgilio David powiedział między innymi: „kiedy inni sieją gniew, odpowiadaj z odwagą. Kiedy inni sieją pogardę, odpowiadaj z godnością. Kiedy inni zamykają drzwi, stań się mostem”.
W apelu kardynała nie ma nic nowego i odkrywczego. Jako chrześcijanie wracamy do źródła i widzimy Jezusa, rozmawiającego z żołnierzem. „Jeżeli źle powiedziałem, udowodnij, co było złego. A jeżeli dobrze, to dlaczego Mnie bijesz? (J 18,23). Tym samym dochodzimy do ostatniego wniosku. Świat nie stanie się bardziej ludzki gdy zaprzestaniemy wyrębu w lasach gospodarczych, zrezygnujemy z polowania na dziki, konie wypuścimy na łąki, a dziury w ścianach pozalepiamy. Świat stanie się bardziej ludzki gdy przestaniemy na siebie polować. Człowiek na człowieka. Warunek sine qua non. Budowa mostów będzie kolejnym krokiem. Okaże się, że - jak Chińczycy – będziemy w stanie wznosić je nawet nad przepaścią.
aktualna ocena | |
głosujących | |
Ocena |
bardzo słabe |
słabe |
średnie |
dobre |
super |