Duch powiał swa mocą. We Francji

To było ważne wydarzenie. Na pewno dla Kościoła we Francji. Ale też chyba dla Kościoła w tych krajach, w których laicyzacja zdawała się nie mieć alternatywy. Papieskie wizyta w Paryżu, Lourdes i w Metz pokazała, że Pan Bóg, Duch Święty, działa. I daje radę tam, gdzie człowiek jest już bezradny. Może zresztą o to chodzi? Byśmy zbyt wiele zasług nie przypisywali sobie, naszej skutecznej działalności na polu ewangelizacji i katechizacji? Ostatecznie wiara jest zawsze Bożą łaską. Nasza też. A my, wyznawcy Chrystusa, z papieżem Leonem włącznie, tylko narzędziami. Bez których zresztą Bóg bez problemu może się obyć.

Widok tych tłumów, które chciały zobaczyć następcę św. Piotra, był w każdym razie budujący. I dla mnie też poruszający. Szczególnie ujęcia, które pokazywały tłumy czekające na przejazd papieża z Łukiem Triumfalnym w tle. Zazwyczaj paradami w tym miejscu czci się bohaterów wojen. Tym razem ludzie chcieli zobaczyć papieża, sługę Księcia Pokoju; tego, który triumfalnie wjechał do Jerozolimy na całkiem niewojennym osiołku i który dał się tam ukrzyżować. Zamierzona czy nie, ale chyba alegoria prawdy, że do zwycięstw niekoniecznie potrzebne oręż, siła, przemoc...

Podobały mi się też papieskie wystąpienia. Nie, jasne, gusta są różne. No i nie chodzi tylko o to, żeby się podobały. Ja w każdym razie z radością odnajdywałem w nich też swoje intuicje dotyczące Boga, Jego Syna Jezusa Chrystusa i tego jak być chrześcijaninem w trzeciej dekadzie XXI wieku. Dla mnie nie bez znaczenia. Tylu dziś głoszących jedynie słuszne wizje chrześcijaństwa nauczycieli, więc miło usłyszeć (w moim przypadku raczej przeczytać), że ta moja wizja jest co najmniej bliska wizji papieża...

Papież nie piętnował złych wyborów laickiej Francji – podkreślają komentatorzy. Papież, także swoją postawą, wskazywał na alternatywę. Na przykład w Lourdes, że można kochać życie nawet jeśli jest słabe i bliskie śmierci, po prostu się z chorymi modląc. Teksty wszystkich wystąpień Leona XIV podczas jego wizyty we Francji znaleźć można w naszym serwisie papiez.wiara.pl Najwygodniej pod adresem papiez.wiara.pl/LeonXIV/Pielgrzymki/Francja2026/Dokumentacja . Ja zwróciłbym uwagę na myśli może w ogólnym przesłaniu papieża mniej istotne, ale, wydaje mi się, z perspektywy chrześcijańskiego życia też ważne.  

Ot, kiedy na Stade de France mówił do młodych:

W miarę jak postępujemy na drodze świętości, coraz wyraźniej widzimy, że nie wystarczy unikać zła: trzeba wybierać dobro. Nie chodzi tu o abstrakcyjną zasadę ani o oczywiste stwierdzenie: wybór dobra jest właściwym aktem wolności, przez który wolność ta urzeczywistnia się, oczyszcza i dojrzewa. Aby dokonywać właściwych wyborów, pamiętajcie o tym kryterium: dobro daje życie, nigdy go nie odbiera; dobro otacza troską, a nie zawłaszcza. Dobro nie jest pięknym pojęciem, lecz promiennym obliczem miłości: to Bóg we własnej Osobie!

Piękne spojrzenie na życie duchowe, prawda? Albo dzień później, podczas Mszy na Place de la Concorde:

„Kto wierzy we Mnie, […] rzeki wody żywej popłyną z jego wnętrza”. Czerpiąc ze źródła, którym jest Serce Chrystusa, sami stajemy się – jak pisał Orygenes – studniami, źródłami i rzekami dla innych. Wierzący bowiem, który pije z tego źródła, sam staje się źródłem życia dzięki swojej żywej więzi z Chrystusem i przekazuje to samo życie bliźnim.

Bardzo ciekawe spojrzenie na to, jak dziś głosić Dobrą Nowinę. W Lourdes natomiast zebrani na Eucharystii usłyszeli między innymi:

Tak, Bóg pragnie, aby człowiek żył, aby otworzył oczy i powrócił do Niego. Nawrócić się oznacza porzucić drogi zagubienia i wejść na Drogę Życia, otwierając w ten sposób serce na jedyną Radość, która nie przemija. Sam Jezus nie łagodzi słów, gdy wzywa do pokuty, jak przekazuje nam, na przykład, św. Łukasz: „Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie” (Łk 13, 5). Otwiera jednak perspektywę ziemskiego życia na horyzont życia wiecznego. Szczęście na tej ziemi jest bowiem rzeczywistością przemijającą i względną, a dla niektórych, niestety, bywa wręcz nieosiągalne. Prawdziwe szczęście natomiast jest obiecane wszystkim w nadziei i to ku niemu powinny przede wszystkim zmierzać nasze poszukiwania, wysiłki i wybory.

Mocno i o karze za grzech i o nadziei, jaką przynosi zaufanie Chrystusowi. Czymże byłoby chrześcijaństwo bez tego pogodnego spojrzenia w niebo? Bez tej nadziei, na trwanie w szczęściu przez całą wieczność? I to nie tylko z dusza, ale i z ciałem...

Proszę mi wybaczyć, że się rozpędzam, (:-)) ale jeszcze z przemówienia do chorych pracowników lourdzkiego ośrodka Accueil Notre Dame:

Drodzy bracia i siostry, którzy zmagacie się z chorobą, pragnę wam powiedzieć: nie jesteście ciężarem, lecz bijącym sercem naszego człowieczeństwa i cennym skarbem dla Kościoła.

Można było pokazać lepiej alternatywę dla legalizowanej we Francji i innych krajach, eutanazji? No i w Metz...

Niektórym słowa te (o nadstawieniu drugiego policzka – am) mogłyby się wydawać przejawem słabości albo kapitulacją wobec zła, lecz tak nie jest. Spójrzmy w głąb siebie i wokół nas: co rodzą w świecie i w nas samych takie postawy, jak zemsta, odwet i odrzucenie? I jaką przyszłość ludzkości zapowiadają relacje i systemy przeniknięte bezwzględną logiką, która z tych postaw wyrasta? Wy, którzy jesteście dziećmi tej ziemi, w przeszłości rozdartej bratobójczymi konfliktami, dobrze wiecie, że nie jest prawdą, jakoby ten, kto się mści, był silniejszy od tego, kto przebacza. Nie jest prawdą, że silniejszy jest ten, kto nigdy nie ustępuje, niż ten, kto szuka pojednania. Nie jest też prawdą, że silniejszy jest ten, kto odchodzi, trzaskając drzwiami, niż ten, kto podejmuje trud wspólnego wędrowania.

Dawno nie słyszałem tak mocnej krytyki logiki używania dla osiągnięcia swoich celów siły, przemocy, wojny. Jednocześnie nie ma tu potępienia tych, którzy myślą inaczej...

Podsumowanie? Może być tylko jedno: dzięki Ci, Panie Boże, za Twoje działanie przez papieża Leona!