Jeszcze do niedawna przy słowach „charyzmat proroctwa” można było znaleźć notkę: „chodzi o dar, który zanikł w pierwszych wiekach chrześcijaństwa”. Sam odkurzyłem Biblię sprzed lat, w której przy fragmencie Listu do Koryntian znalazłem ten przypis. Ponieważ jednak obserwujemy nad Wisłą „hurtowe” wylanie darów Ducha Świętego, proroctwo stało się dziś duszpasterską „klasyką gatunku”. Występuje jako narzędzie ewangelizacji, modlitw o uzdrowienie, spotkań setek wspólnot. Jak działa?

„To prawdziwe proroctwo” – powiedziałem. Prosty, jasny komunikat. Odpowiedź na myśl, którą odgoniłem. Bóg jest „jak ten, który podnosi do policzka niemowlę”. Szukaliśmy mocnych deklaracji, a otrzymaliśmy przedszkolne obrazy. „Jeśli się nie staniecie jak dzieci – przypominał Bóg – nie wejdziecie do królestwa”. Przepraszam, jeśli komuś te przykłady wydadzą się głupie. Ale piszę o naszej wspólnocie, więc nie mogło być inaczej. Wyobraźnia – powie ktoś. I będzie miał rację. Bo dar proroctwa polega na tym, że oddajemy Bogu naszą wyobraźnię. Pozwalamy Mu surfować po niej, podsyłać obrazy i słowa.