Historia dramatu córki Antonia Socciego obiegła świat przed czterema laty. Caterina, wówczas 24-letnia studentka architektury, 12 września 2009 r. nagle straciła przytomność w swoim mieszkaniu. Jej serce z nieznanych powodów przestało bić, a lekarze reanimowali ją przez prawie godzinę. Kiedy stwierdzili, że nie ma szans, do mieszkania wpadł zaalarmowany sytuacją kapłan, opiekun studenckiej wspólnoty Komunia i Wyzwolenie, do której należała Caterina. Odepchnął zrezygnowanych sanitariuszy i zaczął się modlić. Kiedy zakończył, serce Cateriny zaczęło bić. Pacjentkę przewieziono na sygnale do szpitala Careggi we Florencji. Tam czekali już rodzice: Antonio i Alessandra. Dzień i noc tłumy przyjaciół i rodzina czuwali na korytarzu oddziału intensywnej terapii. I wokół pogrążonej w śpiączce dziewczyny zaczęły dziać się cuda. Sam Socci w ciągu dwóch miesięcy od dramatu otrzymał ponad dziesięć tysięcy listów z całego świata z zapewnieniem o modlitwie. Wylewały się z nich historie nawróceń pod wpływem Cateriny, także ateistów, cierpienia innych ludzi, ocean wiary. „Leżąc, poruszyła cały świat” – napisał ktoś. Pewnego dnia wbrew diagnozom lekarzy Włoszka przebudziła się.

Antonio Socci niechętnie rozmawia o szczegółach rehabilitacji – są bowiem i trudne do zniesienia chwile, ataki. Kilka razy dziewczyna otarła się ponownie o śmierć. Dziennikarz wierzy, że wszystko to ma głęboki sens. Kurczowo trzyma się nadziei i Ewangelii. Państwo Socci pielgrzymują w intencji córki do sanktuariów. Odwiedzili toskańskie sanktuarium Montenero, Ghiaie di Bonate, miejsce objawień Matki Bożej z 1944 r. niedaleko Mediolanu, Loreto, dokąd każdego roku pielgrzymowała Caterina, grób ojca Pio w San Giovanni Rotondo. Socci wyruszył nawet do Lourdes.

Świadectw nawrócenia mnóstwo jest także w Polsce. Wielu czytelników „Gościa Niedzielnego” nadal modli się o całkowite uzdrowienie Włoszki, pości i zamawia Msze w jej intencji. Pani Danuta z Poznania dzwoni regularnie. Jej syn, architekt z wykształcenia – tak jak Caterina – obchodzi urodziny 12 września, czyli dokładnie w rocznicę dramatu dziewczyny. Pani Danuta poczuła więc rodzaj zobowiązania z nieba i duchowo adoptowała w modlitwach Caterinę Socci. Powiadomiła o przypadku Włoszki przeora niedawno, bo rok po śmierci bł. Jana Pawła II, powołanej do życia we francuskiej diecezji Fréjus-Toulon wspólnoty Niewidzialny Klasztor Jana Pawła II. Jej członkowie – głównie świeccy – dzień i noc adorują Najświętszy Sakrament i ofiarowują swoje fizyczne i duchowe cierpienia w intencjach chorych. Założyciel, francuski piekarz Marcial Codou, razem z żoną i trójką swoich dzieci – o czym powiedzieli mi w rozmowie – też modlą się za Caterinę i jej rodziców oraz rodzeństwo. Wśród listów, które nadeszły do redakcji, najbardziej poruszający był ten od ojca Ludwika (prosił, by nie ujawniać więcej szczegółów o nim). Zakonnik od dwóch lat odprawia Msze św. w intencji Soccich. Podjął też decyzję, by swoje życie ofiarować Bogu w zamian za życie i całkowite uzdrowienie Cateriny. Wszystko to relacjonuję na bieżąco ojcu dziewczyny.