Neokatechumenat ma swojego Kiko Argüello. Ruch Focolari miał Chiarę Lubich, a Ruch Światło–Życie sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego. Dla Szkół Nowej Ewangelizacji takim charyzmatycznym ojcem założycielem jest Meksykanin José H. Prado Flores, pisarz, dziennikarz, teolog katolicki, lider i twórca międzynarodowej sieci Szkół Ewangelizacji Świętego Andrzeja. To świecki człowiek, mąż i ojciec czwórki dzieci. Od 1971 r., kiedy jako student filozofii i teologii wziął udział w spotkaniu charyzmatycznym z modlitwą o wylanie darów Ducha Świętego, życie poświęca głoszeniu Ewangelii. Gdy w 1997 r. w Guadalajarze w Meksyku powstało pierwsze międzynarodowe Biuro Szkół Nowej Ewangelizacji, José H. Prado Flores został jego dyrektorem. Dzisiaj jego dzieło to około 2000 szkół w 60 krajach na 5 kontynentach. Ci, którzy brali udział w prowadzonych przez Meksykanina rekolekcjach czy kursach, zwracają uwagę na jego poczucie humoru i nietracenie czasu na drugorzędne sprawy. Najczęściej mówi o miłości Bożej, Piśmie Świętym i ewangelizacji, bo biada dla chrześcijan, gdyby tego nie robili. Stale podkreśla, dlaczego tak ważne jest rozróżnianie kerygmatu i katechezy.

Nie bez wpływu na pytanie, które zaczęło go nurtować, była przyjaźń z pastorem zielonoświątkowym Williamem Finkiem. Wspólnie założyli pierwszą kerygmatyczną szkołę ewangelizacyjną w Meksyku, zwaną wówczas Szkołą Apostołów. Kilka lat później poznał o. Emiliano Tardifa, misjonarza Najświętszego Serca Jezusowego. Kanadyjski duchowny po cudownym uzdrowieniu z gruźlicy w 1973 r. otrzymał charyzmat uzdrawiania. Efektem ich spotkań i współpracy jest program międzynarodowych szkół KEKAKO (Kerygmat Karisma Koinonia). Najkrócej można to opisać jako głoszenie podstawowych prawd wiary w charyzmacie Ducha Świętego. Często wspólnie podróżowali, głosili rekolekcje, formowali ewangelizatorów i sami ewangelizowali. Napisali też razem kilka książek. W jednej z nich – „W ogniu miłości. Dookoła świata bez walizki” – przekonują, że „Słowu, które jest głoszone w mocy Ducha, towarzyszą znaki, cuda i uzdrowienia, tak jak obiecał Jezus”. Widząc moc ich posługi, biskup japońskiej Fukoki wykrzyknął, że „misjonarze usiłują dotrzeć do ludzi z Japonii przez rozum, ale zapominają, że Duch Święty dociera do człowieka przez serce”. Ojciec Tardif zmarł w 1999 r. w Argentynie. Obecnie jest sługą Bożym i kandydatem na ołtarze. José H. Prado Flores od wspomnianej na początku modlitwy w 1971 r. o wylanie darów Ducha Świętgo, w której uczestniczył, wiedział, że ewangelizacja jest jego powołaniem. Będąc już tego świadomym, do swojego wykształcenia dołożył ukończone w 1977 r. studia w Międzynarodowym Instytucie Katechetyki i Duszpasterstwa Lumen Vitae w Brukseli. Wiedział, że nie tylko ma poświęcić życie dla ewangelizacji, ale że ma to robić jako człowiek świecki. Gdy kiedyś głosił konferencję w Wenezueli, swoim entuzjazmem ujął miejscowego biskupa. „Dobra konferencja, ojcze!” – pochwalił hierarcha. „Nie jestem zakonnikiem. Jestem świeckim! Mam żonę i dzieci” – odpowiedział Meksykanin. „To ja cię jutro wyświęcę na stałego diakona” – kontynuował biskup. „Moim powołaniem nie jest być diakonem. Moim powołaniem jest być świeckim!” – usłyszał w odpowiedzi. Jak sam mówi, ożenił się dopiero w wieku 33 lat. Modlił się o kobietę, która będzie rozumiała jego pasję i misję, z którą razem będą mogli ją wypełniać. Jego modlitwy zostały wysłuchane.