Do Wielkiej Brytanii pojechałem szukać skarbów. Skoro Benedykt XVI mówił, że byli anglikanie, którzy wstąpili do Ordynariatu Personalnego Naszej Pani z Walsingham, wzbogacają Kościół powszechny, muszą tam być. Problem w tym, że istniejący od 3 lat ordynariat nie jest bogaty. Nie ma budynków, nagromadzonych latami funduszy. Liczy za to ok. 1500 dusz, w tym ponad 80 księży i kilkadziesiąt sióstr zakonnych. Ludzi, którzy porzucili wygodne gniazdko w Kościele Anglii, zrobili krok w nieznane i przeszli na katolicyzm.

Członkowie ordynariatu opowiadają, że stosunek katolików do nich jest z reguły pozytywny, choć niestety zdarzają się przypadki niezrozumienia. – Niektórzy pytają: dlaczego nie zostaliście „prawdziwymi” katolikami? No cóż, jesteśmy prawdziwymi katolikami. Niektórym wydaje się, że Kościół katolicki jest wszędzie taki jak w ich parafii. Dopóki dzielimy tę samą wiarę, jesteśmy w komunii. Nie musisz wszystkiego robić tak samo, by być w jednej wspólnocie – mówi ks. Newton. Z drugiej strony ordynariat stanowi także sprawdzian dla tych anglikanów, którzy narzekają na swoją wspólnotę. – Pierwsze pytanie, jakie nam zadano podczas przygotowań do konwersji, brzmiało: Czy myślisz, że jesteś katolikiem? Powiedzieliśmy, że nie – i to była prawidłowa odpowiedź – śmieje się Alex Lloyd. – Zwłaszcza jeśli jesteś anglokatolikiem, odmawiasz brewiarz, uczestniczysz w liturgii, która jest właściwie katolicka, możesz mieć poczucie, że nie masz potrzeby zmieniać wyznania – dodaje. – Papież Benedykt XVI swoją ofertą powiedział: sprawdzam. Teraz musisz odpowiedzieć sobie na pytanie, czy nie blefujesz – mówi ks. Newton. – Nie mamy pieniędzy, nie mamy przyjaciół. To wspaniałe! To daje nam wolność wynikającą z wiary w to, że skoro Bóg powołał nas tutaj, to wie, co robi – śmieje się ks. Lloyd. Skarb ordynariatu uważam za odnaleziony.•