Gdy w czerwcu 2013 roku stanął na scenie, aby zaśpiewać razem z Grzegorzem Turnauem jeden z jego utworów, był po prostu jednym z wielu wykonawców. A dla ludzi pospiesznie przemykających przez krakowski rynek pewnie kolejnym chłopakiem poruszającym się na wózku. Wykonał w duecie z Turnauem „Naprawdę nie dzieje się nic” i poruszył zarówno jurorów, jak i krakowską publiczność. Zwycięstwo przypieczętowała statuetka oraz stypendium w wysokości 24 tys. zł. I zaczęło się. Koncerty, praca nad autorską płytą. Blichtr i sława? Niekoniecznie.

Znikają pomalutku

Występ z Grzegorzem Turnauem, kontakt z takimi osobami jak Anna Dymna, Renata Przemyk, Urszula Dudziak, Monika Kuszyńska czy Katarzyna Groniec sprawił, że nabrał pewności siebie. Zobaczył, że mimo choroby można wiele! Michał był gościem kilku programów telewizyjnych, grał na koncertach, po których wielokrotnie gratulowano mu energii, werwy i uśmiechu. Odzywają się do niego ludzie, których poruszyło to, że mimo choroby jest tak radosny i aktywny. Dzięki nim sam uwierzył, że jego pasja ma sens. – Może ta choroba to jednak jakaś misja? Żeby tych ludzi, pełnosprawnych, którzy nie umieją cieszyć się życiem lub nie wierzą w siebie, pobudzić do działania? Ja sam kiedyś nie akceptowałem siebie. Choć grałem wiele lat, nie liczyłem na wygraną. Gdy wręczono mi statuetkę, przecierałem oczy ze zdumienia, słysząc ludzi, którzy mówili mi, że zawsze we mnie wierzyli. Spodziewałem się raczej gorszego niż lepszego wyniku. Każdy z nas jest przecież obdarowany. Trzeba tylko zobaczyć swoje talenty, to, co dał nam Bóg. Ja nie dostałem wysportowanego ciała, ale dostałem pogodę ducha, talent, wspaniałą rodzinę i przyjaciół, którzy codziennie mnie wspierają.