Jakiś czas temu dyrekcja TVP podjęła decyzję, że nie będzie emisji trzeciego sezonu głośnego serialu „Homeland”, bo „polscy widzowie nie chcą za to zapłacić”. Niestety, ramówki telewizji publicznej i stacji komercyjnych zdominowały powtórki i tasiemcowe telenowele. A przecież telewizyjne seriale od dawna przestały być ubogim krewnym produkcji przeznaczonych dla kin. Dysponują często potężnym budżetem, czasem grają w nich znakomici aktorzy, którzy swoją popularność zawdzięczają nie tylko występom w telenowelach. Niektóre zdobywają popularność na całym świecie. Hitami były „24 godziny” czy „Breaking bad”. W Polsce jednak nie miały takiej oglądalności jak w innych krajach. Serial „Homeland” swój fenomenalny sukces w USA zawdzięcza nie tylko profesjonalizmowi jego twórców. W równej mierze tematowi, czyli walce z terroryzmem. Dla amerykańskiego widza sprawa niesłychanie aktualna, dla polskiego do niedawna raczej egzotyczna. Po przyznaniu dwóm terrorystom kolosalnych odszkodowań za „złamanie przez Polskę zakazu tortur oraz nieludzkiego traktowania więźniów przetrzymywanych w tajnym więzieniu CIA” i rewelacjach zawartych w raporcie senatu USA na temat agencji sprawa również u nas nabrała aktualności. Można więc założyć, że decyzja kierownictwa TVP rozminęła się z wydarzeniami. Powodem niskiej oglądalności z pewnością również był fakt, że każdy, kto chciał, mógł obejrzeć serial w internecie, a nie trzy lata po amerykańskiej premierze. Nie wszystkie sezony „Homeland” stały na wyrównanym poziomie. Najlepszy był sezon pierwszy, bo drugi i trzeci właściwie dyskontowały jego sukces, zmierzając momentami w stronę sensacyjnego melodramatu.

Charakterystyczną cechą wielu kręconych obecnie seriali jest zamazywanie granic pomiędzy dobrem i złem. Nic dziwnego, że ich bohaterami stają się osobnicy z piekła rodem, w rodzaju Hannibala, Dextera czy Joe Carolla z „The following”. Ich twórcy wkładają ogromny wysiłek w to, by zwodzić widza i przekonać go, że czarne jest białe i odwrotnie, a najczęściej szare.

Miejscowa społeczność w osobie inteligentnej, ale niemającej siły przebicia Allison Tolman, zastępcy szeryfa, z pomocą Gusa Grimly’ego, oficera policji, poradzi sobie unicestwieniem metafizycznego niemal zła uosobionego w postaci Lorna Malvo. W serialu następuje odwrócenie panujących w podobnych produkcjach schematów. Nadużyciem wobec czytelnika byłoby streszczanie jego fabuły, w której nie brakuje biblijnych odniesień, ale przesłanie serialu jest jasne. Z diabłem się nie dyskutuje, a zło się unicestwia.