Większość uchodźców stanowią kobiety i dzieci. W Ugandzie obozów dla uchodźców jest kilka. Największe to Bidi Bidi, skupiające blisko 300 tys. osób, i Rhino Camp, gdzie schroniło się prawie 250 tys. ludzi. Obóz Palabek znajduje się w dystrykcie Lamwo na północy Ugandy. Zaczął się rozwijać w kwietniu 2017 r., gdy nasiliły się mordy na ludności cywilnej we Wschodniej Ekwatorii – jednym z dziesięciu stanów Sudanu Płd. Obecnie blisko tysiąc osób tygodniowo przekracza ugandyjską granicę, uciekając przed wojną domową. – Byłem tu, gdy to się zaczęło. Rejestrowałem tych ludzi. Wcześniej nic tu nie było, nawet drogi, tylko busz. A teraz popatrz, jak się rozbudowało – wskazuje David Kidaga, ugandyjski pracownik socjalny w Palabek. – Ziemię przekazała lokalna wspólnota – dodaje. Opowiada, że w Palabek uchodźcy mają zapewnioną darmową edukację, otrzymują fasolę, a nawet kawałki wołowiny i olej. – Ludzie tu życzliwi, a ziemia żyzna. Uchodźcy mogą zostać, jak długo tego potrzebują. A kto chce, może odejść.

Przy Świętym Krzyżu spotykam ks. Josepha Logura. Jest sekretarzem generalnym diecezji Torit w Sudanie Płd. – Ci tutaj to moi ludzie. Rządowi powiedzieli mieszkańcom Pajok: „Jesteście pod Macharem, nie będziecie działali przeciw nam”. Ludzie byli przerażeni. Dlatego uciekli. Teraz salezjanie zakładają tu wspólnotę. Budują kościół i szkołę, aby dać ludziom trochę normalności. Ale i tak życia w obozie nie można porównać z domem – mówi. O sytuacji w Sudanie opowiada: – Aresztują ludzi wzdłuż drogi, nie wiesz, kto jest kim, bo uniformy mają podobne. A cywile są niewinni. Boją się. W sierpniu 2017 r. walki się nasiliły. Już nie tylko Wschodnia Ekwatoria, ale również Centralna. Rząd i rebelianci walczą, a ludzie są celem. Ofiarami są dzieci!