Wróciłem właśnie z Berlina, gdzie na ulicach spotykałem multi-kulti w pełnej rozciągłości. Na tętniącym życiem Kreuzbergu granice między kulturami zatarły się już właściwie całkowicie – może poza określeniami knajp i kafejek, które wciąż są „arabskie”, „hinduskie” czy „włoskie”. Przypomniało to dowcip o meczu reprezentacji Niemiec, w czasie którego jeden z piłkarzy zwraca się do kumpla: „Mesut, zobacz, jakie śmieszne nazwisko: Müller”.