To jakiś sztuczny problem, Polska i Polacy na Rosję i Rosjan się nie gniewają, więc .po co mieli by się pojednywać? O nic pretensji nie mamy. O podległości Związkowi Sowieckiemu już zapomnieliśmy (bo i rozumiemy, że Rosja to nie ZSRR, wiemy kto był motorem rewolucji i kto tam rządził,  poza tym mamy już nową, europejską podległość), a i do straty prezydenta wraz z elitą w katastrofie na smoleńskiej ziemi, też jakbyśmy się już przyzwyczaili. Nawet nowe pomniki krasnoarmiejcom stawiamy, a na już postawione, do przesady chuchamy, ruszyć nie pozwalamy, dalej zdobią centra polskich miast, choćby tych czterech śpiących z warszawskiej Pragi. Co prawda chwilowo, na czas drążenia stacji metra, w przechowalni, pod brezentem, jak nasza Tutka w Smoleńsku, ale przecież wrócą, pani prezydent Hania Gronkiewicz-Waltz obiecała. My zaś lud honorowy, obietnic dotrzymujemy.

A przecież jeszcze, oprócz tych historycznych, więc przebrzmiałych zaszłości, są zwykłe międzyludzkie kontakty, szczególnie teraz po otwarciu granicy z Kaliningradem, czyli Koenigsbergiem, jakże owocne kontakty. My z sercem na dłoni, gość w dom, Bóg w dom. Na zdrowie. Prost, jak mówią ziomale Prusaki.

O czym zatem prawi abo Jeremiasz, trudno pojąć. Droczą się? Jak to między przyjaciółmi bywa? Czy raczej może chcą coś utargować? Spryciarze jedni.

Tylko co utargować? Oto jest pytanie!