cenię księdza za szczerość i odwagę. Przez taką postawę jest ksiądz wiarygodnym. Dziękuję
Andrzej z Brzeszcz k Oświęcimia

Najsłabsze ogniwo jest zawsze pierwszym celem ataku. Tak jak zalecają klasycy sztuk walki.

Już w VI w p.n.Ch. Sun Tzu (Pinyin: Sun Zi), prekursor współczesnej prakseologii, w Sztuce Wojny pisał:

- Sukcesu możesz być pewien tylko, jeśli atakujesz miejsca, których nikt nie broni;
- Wciągajcie przedstawicieli warstw rządzących przeciwnika w przestępcze przedsięwzięcia;
- Dezorganizujcie wszelkimi sposobami działalność rządu przeciwnika.

- Zasiewajcie waśnie i niezgodę między obywatelami wrogiego kraju;
- Buntujcie młodych przeciwko starym;
- Ośmieszajcie tradycje waszych przeciwników;
- Dyskredytujcie wszystko, co dobre w kraju przeciwnika;
- Nie szczędźcie obietnic i podarunków, żeby zdobyć wiadomości. Nie żałujcie pieniędzy, bo pieniądz w ten sposób wydany, zwróci się stukrotnie;
- Infiltrujcie wszędzie swoich szpiegów;
- Podeślijcie im nierządnice, żeby dokończyły dzieła zniszczenia.

Gdy się pod "wrogi kraj" podstawi Kościół Polski, to wszystko pasuje. A gdy się pod SB/IW/WSI podstawi "coś tam" to jeszcze lepiej pasuje.

Więc może nic dziwnego nie ma w tym, że abpa Gocłowskiego wytypowano do "wmanewrowywania"? Inni może lepiej doceniali siłę "wroga" o czym SB wiedziała infiltrując Kościół.
O wielu "wmanewrowywanych", być może, dopiero się dowiemy.
Oby nie w atmosferze skandalu.

To winien być kolejny argument za tym, by ujawnić wszystkie archiwa esbecji i raz, a dobrze przeciąć te różne układy, układziki, powiązania i możliwości ich wykorzystywania.

Wykorzystywania również, a może przede wszystkim w Kościele, który z racji swej ponadczasowej misji winien być czysty nawet od podejrzeń.

Jednak trudno być w tym optymistą. Zbyt wielu esbecja "umoczyła", dziwne by było by dziś pałali chęcią ujawnienia swoich słabości. Z pewnością sprzymierzeńcem oczyszczenia (też, się) nie są i nie będą.

ad Awa:

Przecież ks. Artur napisał: Większość duchownych „żyje na przeciętnym poziomie zamożności”. Większość!

Ja bym uzupełnił: ZDECYDOWANA większość. Dlatego, ci nieliczni tak kłują w oczy i są wdzięcznym obiektem do medialnej walki z Kościołem lub tylko sensacyjnych doniesień, gdy w polityce posucha.

Dlatego wielką roztropnością wykazują się ci księża, którzy podają jak pisze ks. Artur "sprawozdania finansowe". Mało kto zdaje sobie bowiem sprawę ile kosztuje: odmalowanie ścian w kościele, załatanie dachu, posklejanie rynien, naprawa połamanych ze starości ławek, ogrzewanie kościoła i plebanii, woda, gaz, elektryczność itd.itd.

Jak ktoś skupia się na wyszukiwaniu przysłowiowego kija do uderzenia, to znajdzie sobie argument którym będzie wojował. Podawanie do publicznej wiadomości części jakiejś całości, z wysuwaniem wniosków może być i pewnie jest manipulowaniem opinii publicznej. Wiadomo, że sensacje doskonale się sprzedają, a co za tym idzie ich się szuka i ubarwia w taki sposób, by tak jak w bajce zamiast myszki widzi się potwora.

Awa – samochód jest narzędziem w pracy. Ksiądz musi dojechać na pogrzeb, do szkoły czy w inne miejsca.
Prawdą jest również, że ludzi zawsze drażniło to, że inni w tym księża, posiadają coś, czego oni nie mają. Opisane sytuacje których właściwie nie znamy do końca bulwersują i wydaje mi się, że nie chodzi w nich głównie o to, że któryś z księży posiada dobrej marki samochód czy inne „dobra”. Choć nie przeczę, że te opisane fakty mogą być prawdziwe.
Jednak wydaje mi się, że sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana. Walka z Kościołem polega na wyszukiwaniu takich sytuacji (nielicznych), które mają na celu podważanie opinii wszystkim księżom i umniejszenie roli Kościoła.
Oczywiście są różni księża, tak jak i ludzie. Wystarczy że znajdzie się jeden czy dwóch, którzy zatracili istotę powołania, a już powstaje mit o pazerności całego środowiska. Z lekarzami, nauczycielami, policjantami .... z tymi, którzy powinni leczyć a nie brać łapówki, uczyć i wychowywać a nie stresować, chronić ludzi i bronić a nie iść na łatwiznę.
Jeśli będziemy skupiać się na tych przypadkach, które są opisywane w taki sposób jak powyższy, to z czasem stwierdzimy, że uczciwość nie ma sensu, bo jak księża i ci inni postępują w tak negatywny sposób, to my jesteśmy najuczciwszymi ludźmi pod słońcem. Każdy człowiek odpowiada za siebie. Każdy z nas będzie rozliczany, będzie się sam rozliczał z tego czego nie zrobił, albo czemu uległ. Porównywanie się z kimś innym – w tym z księżmi, którzy z różnych powodów postąpili w sposób, nas absolutnie nie usprawiedliwia. Korzystniejsze jest byśmy postępowali właściwe, a uczynków złych nie naśladowali.
„Kiedy spotkasz człowieka szlachetnego, staraj mu się dorównać. Kiedy spotkasz człowieka złego, dokonaj rzetelnego obrachunku z samym sobą”. – Konfucjusz.
Jeszcze jedna uwaga. Istotnie jest tak, że jak widzi się pewna niedoskonałość w drugim człowieku, wtedy siebie nie widzi się właściwie, szczególnie w tym, który z racji pełnionych obowiązków powinien być świadkiem, po to by nauczać, leczyć, bronić. Chodzi mi o to, że jeśli ktoś mówi, że coś jest dobre, a sam z tego nie korzysta, to dobro o którym mówi jest wątpliwe – niezależnie od tego czy nim jest, a wręcz przeciwnie – tragiczne jest to, że dobro które faktycznie jest dobrem jest umniejszone przez fakt nie dawania o nim świadectwa.

Z ta przecietnoscia to nie przesadzajmy..........