„Liban to przesłanie” – mówił Jan Paweł II. Bo to jedyne miejsce na świecie, gdzie chrześcijanie i muzułmanie uczą się siebie kochać i akceptować - mimo niedalekiej wojny domowej. Dziś Liban to kraj ludzi z pasją, zapatrzonych w Matkę Bożą.
Bóg daje siłę
Liban przytulony do Morza Śródziemnego, wydaje się tłamsić Syria, Izrael i Palestyna. Geograficznie i jak się okazuje politycznie. „Wojna domowa w latach 70. to był w gruncie rzeczy efekt traktowania Libanu jako pionka w politycznych rozgrywkach państw ościennych” – twierdzą zgodnie nasi rozmówcy. Nie przeczą że konflikt wybuchł z zatarczek między chrześcijanami a muzułmanami. Ale jego głębsze dno sięga polityki przez duże P.
Nazwa Lebanon pojawia się aż 71 razy w Starym Testamencie. W Nowym, sam Jezus odwiedza te rejony. Na drodze od Tyru do Sydonu czyni cuda. Uzdrawia m.in. opętaną. I to te właśnie ziemie, a szczególnie wiarę tutejszej ludności, podaje jako wzór do naśladowania. Przesłanie Jezusa wydaje się aktualne do dziś…. Ruszamy więc Jego śladami. W Tyrze, na południu Libanu jakby czas się zatrzymał. Stąd przed ponad dwoma tysiącami lat ruszał Jezus do Sydonu. Od wieków konkurujące ze sobą miasta. Stare niskie domy, targ, tzw. stary siuk, rybackie kutry – w lepiankach vis- a vis zatoczki rybacy patroszą właśnie małego rekina. Życie płynie tu leniwie. Od jednej modlitwy muezzina do drugiej. Między nimi przebija się dźwięk grekokatolickich dzwonnic. – Żyjemy tu razem w pokoju. To coś więcej niż dialog miedzy religijny – tłumaczy nam abp Bacouni. Metropolita Tyru często zaprasza muzułman na posiłek, spotkania. – Dzięki muzułmanom ocaleli tutejsi chrześcijanie w czasie wojny domowej w latach 70. i 80. Gdyby nie odtoczyli miasta, chrześcijanie zostaliby wycięci w pień. – Czy może być lepsze świadectwo? – pyta. – Czy nie o takiej miłości do drugiego mówił tu sam Jezus? O wierze, która jest jej konsekwencją?
Z Tyru wspinamy się na górę Maryjną. W połowie drogi do Sydonu powstaje tu największe sanktuarium maryjne Bliskiego Wschodu -Mantara. Tu Maryja miała czekać na Jezusa, gdy nauczał w okolicy (Mk 7,24). Jest tu cudowna grota gdzie Matka Boża wysłuchuje dzieci i dziewice. U podnóża zaś największy palestyński obóz – niczym getto - 100 tys. uchodźców, od 60 lat oddzieleni drutami kolczastymi od Libanu. Nędza. Palestyńczycy osiedli tu tak masowo, wysiedlani ze swoich ziem i zmuszani do ucieczki przez powstające państwo Izrael. Pierwsza taka masowa migracja miała miejsce w 1948 r., kiedy w granicach Libanu znalazło się około 100 tys. uchodźców. Jak mówią nam tutejsi politycy i przedstawiciele Kościołów, palestyńskie obozy to sprawa nie tyle samego Libanu, co świata. W całym Libanie jest ich ponad 400 tys. co zaburza znacznie ich demografię. Do Palestyny wrócić nie mogą, bo Żydzi nie pozwalają.
Na drodze do Sydonu (miasto bez alkoholu,) do Tyru całe kilometry flag Hezbollahu. W pierwszej chwili szok. Co ciekawe tutejszy Kościół popiera tę organizację. Twierdzą, że świat ma skrzywiony jej obraz przez amerykańskie i brytyjskie okulary. Na ulicach zbiera się zresztą datki na Hezbollach. I tu obalamy kolejny mit. Hezbollach to dla Libańczyków, nie organizacja terrorystyczna, a partia, która zapewnia im bezpieczeństwo. W efekcie jej członkowie – o czym nie wie niemal nikt w Europie – zajmują się działalnością charytatywną, utrzymują tysiące ubogich. W jej szeregach istnieje fundamentalistyczny oddział, który jednak od dawna nie posługuje się bronią.
Liban przeżywa dziś kolejną próbę: drugą falę napływu uchodźców. Tym razem z poranionej wojną Syrii. Nad dawną Fenicją wisi strach przed atakiem Izraela. Wątków i problemów trawiących Liban jest dużo więcej. Warto jednak oddzielić kwestie polityki, od tego jak i czym żyją tutejsi ludzie.
Bóg w dom
W sobotnie popołudnie trudno przebić się przez główne drogi. To dzień, podobnie jak u nas, ślubów. Ulicami, na awaryjnych światłach – to znak, że jedzie orszak ślubny, pędzą całe sznury samochodów. Kiedy para młoda – zwykle prowadzi szpaler – jedzie przez centrum miasta, eskortujące ją pojazdy trąbią. Na trasie z Jaunie do Bejrutu – ok. 30 km – co kilkaset metrów sztuczne ognie.
– Małżeństwo, rodzina to dla nas najważniejsze – tłumaczy Tonny, kierowca, który towarzyszy nam w podróży po Libanie. – I gościnność! Jak u was.
Faktycznie gdziekolwiek zjawiamy się, stół jest suto zastawiony – winogrona przekładane lodem, soki z daktyli, świeże, zebrane z drzewa w domowym ogrodzie figi.
– Jak przyjdziesz do Libańczyka w porze obiadu to nigdy nie dostaniesz tylko soku, czy ciastka. Musisz siąść do stołu na posiłek. Jeśli odmówisz, Libańczyk myśli, że go nie lubisz. W każdym domu jest pokój gościnny. To było pierwsze pomieszczenie, które urządziliśmy. – dodaje Tony. Z żoną i dwójką synów mieszka na północy Libanu, niedaleko granicy z Syrią. Kilka kilometrów obok płynie rzeka. Za nią stoi wojsko, nie wolno przekraczać.
Każdego dnia z Tonnym pokonujemy kilkadziesiąt kilometrów. Czasem wysoko w górach. Wszędzie, co zaskakuje, znaki i symbole obecności żywej wiary w życiu Libanu. To kapliczki, to setki wież i szpitali z gigantycznymi statuami Maryi. I wreszcie las plakatów z uśmiechniętą twarzą Benedykta XVI. Papież pojawia się na gigantycznych elektronicznych telebimach, między reklamami l’Orealu i żywności, zegarków i samochodów. To jakby nieodłączny element składanki jaką jest tutejsze życie.
– Przyjeżdża papież, to wydarzenie dla wszystkich: chrześcijan i muzułman. Cały Liban o tym mówi, to naturalne. To też trzeba reklamować – dodaje Tonny.
Po 50 tym plakacie na odcinku 60 km przestajemy liczyć. Obok twarzy papieża za każdym niemal razem inny napis: „Liban wita Cię całym sercem”, „Przyjmiemy Cię w jedności i radości z Duchem Świętym” albo „Dawno, dawno temu było Słowo, i zostanie na zawsze”. Na tydzień przed wizytą Benedykta XVI w Libanie dzieje się sporo. Modlitwy, spotkania – jak to między chrześcijanami a muzułmanami w Harrissie czy na ulicach Bejrutu. Jest festiwal młodych organizowany przez Wspólnotę Błogosławieństw – przyjechał sam Daniel Ange i charyzmatyczna siostra Emmanuela. Liban czeka w napięciu na wizytę swojego pasterza.
Zobacz naszą galerię: Liban czeka na papieża cz.2
aktualna ocena | |
głosujących | |
Ocena |
bardzo słabe |
słabe |
średnie |
dobre |
super |
"Nieumyślne narażenie na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężki uszczerbek na zdrowiu"
Tylko czerwcu i lipcu strażacy z tego powodu interweniowali ponad 800 razy.