Podczas zbliżającej się wizyty apostolskiej w Beninie Benedykt XVI będzie się modlił 19 listopada przy grobie kard. Bernardina Gantin.
Pochodzący z tego kraju purpurat został pochowany w kaplicy Wyższego Seminarium Duchownego św. Galla w Ouidah. Emerytowany arcybiskup Kotonu w Beninie, a następnie emerytowany prefekt Kongregacji Biskupów i były dziekan Kolegium Kardynalskiego zmarł 13 maja 2008 r. w Paryżu. Był pierwszym kardynałem afrykańskim, który kierował jednym z centralnych urzędów kurialnych i który został dziekanem Kolegium Kardynalskiego.
Urodził się 8 maja 1922 w miejscowości Toffo na terenie stołecznej archidiecezji Kotonu w dawnym Dahomeju (obecnie Benin). Jego ojciec był pracownikiem kolei żelaznej, co znalazło odzwierciedlenie w jego nazwisku, które w języku miejscowym oznacza „żelazne drzewo” i w jego herbie biskupim. Po studiach w swym kraju ojczystym i na Papieskim Uniwersytecie Urbanianum w Rzymie 14 stycznia 1951 w Kotonu przyjął święcenia kapłańskie, po czym pracował duszpastersko w swej archidiecezji, a następnie kontynuował studia w Rzymie.
11 grudnia 1956 Pius XII mianował go biskupem pomocniczym Kotonu; sakrę przyjął 3 lutego następnego roku w Wiecznym Mieście z rąk ówczesnego dziekana Kolegium Kardynalskiego kard. Eugene’a Tisseranta. Miał wówczas niespełna 34 lata i był jednym z najmłodszych biskupów na świecie. 5 stycznia 1960 został arcybiskupem metropolitą tego miasta – jako pierwszy Afrykanin na stanowisku kościelnym tej rangi. W latach 1962-65 uczestniczył w obradach Soboru Watykańskiego II a następnie w zgromadzeniach Synodu Biskupów. W tym też czasie przewodniczył Regionalnej Konferencji Biskupiej Afryki Zachodniej.
28 czerwca 1971 Paweł VI powołał go do Rzymu na zastępcę sekretarza Kongregacji Ewangelizacji Narodów, a 26 lutego 1973 abp Gantin został sekretarzem tej dykasterii. 19 grudnia 1975 papież mianował go wiceprzewodniczącym, a 16 grudnia 1976 proprzewodniczącym Papieskiej Komisji „Iustitia et Pax”. Gdy na konsystorzu 27 czerwca 1977 hierarcha afrykański został kardynałem, stał się już pełnoprawnym przewodniczącym tego urzędu. 4 września 1978 Jan Paweł I powołał go na szefa Papieskiej Rady „Cor Unum”. Jego następca – Jan Paweł II mianował kard. Gantina 8 kwietnia 1984 prefektem Kongregacji Biskupów i z urzędu przewodniczącym Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej, działającej w jej ramach. Stał się tym samym pierwszym kardynałem afrykańskim piastującym tak wysokie stanowiska w Kurii Rzymskiej.
To on jako prefekt musiał oznajmić abp. Marcelowi Lefebvre’owi papieską decyzję o ekskomunice za konsekrowanie biskupów bez zgody papieża 30 czerwca 1988 a w styczniu 1995 – podobne orzeczenie bp. Jacquesowi Gaillot z Evreux, za głoszenie poglądów niezgodnych z nauczaniem Kościoła. W sierpniu 1981 był legatem Jana Pawła II, który leczył się z ran po zamachu na Placu św. Piotra 13 maja tegoż roku, na 42. Międzynarodowym Kongresie Eucharystycznym w Lourdes. W maju 1997 uczestniczył w Międzynarodowym Kongresie Eucharystycznym we Wrocławiu. Poza tym wielokrotnie reprezentował Ojca Świętego na różnych międzynarodowych spotkaniach i wydarzeniach kościelnych na całym świecie. Uczestniczył w niemal wszystkich zgromadzeniach zwyczajnych i nadzwyczajnych Synodu Biskupów. 5 czerwca 1993 został dziekanem Kolegium Kardynalskiego jako pierwszy czarny Afrykanin w ponad 800-letniej historii tej instytucji.
8 maja 2002 skończył 80 lat, tracąc tym samym prawo udziału w konklawe i stopniowo ustępując ze wszystkich urzędów kurialnych. 4 grudnia tegoż roku wrócił do Beninu. „Opuściłem fizycznie Rzym, ale moje serce tam pozostało. Czuję się nadal rzymskim misjonarzem w swej ojczyźnie, gdzie świadczę o trosce całego Kościoła” – powiedział później w jednym z wywiadów.
W lutym 2007 Regionalna Konferencja Biskupia Francuskojęzycznej Afryki Zachodniej zebrała się specjalnie w Beninie, aby uczcić 50. rocznicę mianowania go biskupem.
"Nieumyślne narażenie na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężki uszczerbek na zdrowiu"
Tylko czerwcu i lipcu strażacy z tego powodu interweniowali ponad 800 razy.