Prymas: Nowa prespektywa życia

Siostry i Bracia,

W wigilijny wieczór zatrzymaliśmy się w naszych domach. Powoli zapadł już grudniowy zmierzch, na niebie ukazały się pierwsze gwiazdy, a my stanęliśmy wokół świątecznego stołu, trzymając w rękach biały opłatek. Zanim się nim przełamiemy i złożymy sobie świąteczne życzenia, wsłuchujemy się w słowa Ewangelii według świętego Łukasza: „Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś bowiem [w Betlejem], w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan” (Łk 2,10-11).

Wigilijny wieczór, jak co roku, przypomina nam o narodzeniu Jezusa Chrystusa. Wskazuje jednak nie tylko na pewne wydarzenie wyłaniające się z dalekiej już dla nas przeszłości, na odległe czasy cezara Augusta, ale wciąż mówi nam o tym „Boskim Dziś”, bo to właśnie „dziś - jak słyszeliśmy w Ewangelii - narodził się nam Zbawiciel.” W Jezusie Chrystusie, Nowonarodzonym, Bóg dziś przychodzi do nas.

Wszystkim więc, Wam, Siostry i Bracia, pragnę tego wieczoru za papieżem Franciszkiem powtórzyć: „proszę was, niezależnie od miejsca i sytuacji, w jakiej się znajdujecie, abyście odnowili już dziś swoje osobiste spotkanie z Jezusem Chrystusem, albo chociaż podjęli decyzję, by być gotowymi na spotkanie z Nim, na szukanie Go nieustannie każdego dnia. Nie ma, naprawdę nie ma żadnych powodów, dla których ktoś mógłby uważać, że to zaproszenie nie jest skierowane do niego, ponieważ nikt nie jest wyłączony z radości, jaką niesie Pan” (por. Evangelii gaudium, nr 3).

Z gnieźnieńskiego Wzgórza Lecha, z prastarej archikatedry i bazyliki prymasowskiej, obejmuję dziś serdeczną pamięcią Was, Umiłowani Rodacy, w kraju i poza jego granicami. Łączę się z Wami Drogie Rodziny, niezależnie od miejsca i sytuacji, w jakich żyjecie. Dzielę się z Wami wszystkimi tą radosną nowiną: „dziś narodził się nam Zbawiciel, Mesjasz, Pan.”

W sposób szczególny te słowa pragnę skierować do ludzi doświadczanych chorobą i samotnością. Łączę się z Wami, którzy te Święta przeżywacie w szpitalach, hospicjach czy domach opieki. Moją myślą i sercem jestem przy tych, którzy przebywają w Domach Samotnej Matki i Domach Dziecka. Pragnę wyrazić moją szczególną bliskość z osobami dotkniętymi biedą i trudnymi sytuacjami życia.

Wszystkim powtarzam: w Jezusie Chrystusie, Nowonarodzonym, przedwieczny Bóg wszedł w historię każdej i każdego z nas. „Nikt nie jest wyłączony z radości, jaką nam przynosi Pan” (por. Evangelii gaudium, nr 3). Ta zaś szczególna świątynia, w której się znajdujemy, prastary gnieźnieński tum, przypomina nam o radości spotkania naszych przodków z Jezusem Chrystusem, wprowadzonych w tym miejscu - jak mówił św. Jan Paweł II - „w tajemnicę życia Bożego przez sakramenty chrztu i bierzmowania”. Wszyscy zatem przygotowujemy się na czekające nas w 2016 roku 1050. rocznicę Chrztu Polski oraz Światowe Dni Młodzieży. W tym czasie na tej drodze towarzyszą nam ewangeliczne wezwania: „nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” oraz skierowane zwłaszcza do ludzi młodych słowa Chrystusa: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”. Jednocześnie, wraz z całym Kościołem, z wdzięcznością spoglądamy na dar jakim są osoby życia konsekrowanego, które w tym czasie, w ciągu Roku Życia Konsekrowanego, ogarniamy naszą szczególną modlitwą.

Trzymając w wigilijny wieczór w naszych dłoniach biały opłatek myślimy o tym wszystkim co domaga się naszego nawrócenia, a więc również pojednania i przebaczenia sobie nawzajem, czy to w sytuacjach jak najbardziej osobistych i rodzinnych, czy też społecznych i ogólnonarodowych. Wszyscy wiemy, jak bardzo potrzeba nam nawrócenia, a więc - jak nas usilnie prosi papież Franciszek - „nie pozostawiania rzeczy w takim stanie, w jakim są” (por. Evangelii gaudium, nr 25). Dlatego z wiarą zwracamy się ku Nowonarodzonemu i mówimy do siebie nawzajem, tak jak uczynili to pasterze w dzisiejszej Ewangelii: „pójdźmy do Betlejem” (por. Łk 2,15). Idźmy do Betlejem, tzn. idźmy na spotkanie z Jezusem Chrystusem. Śpiewamy w naszych kolędach „Pójdźmy wszyscy do stajenki, do Jezusa, do Panienki, powitajmy Maleńkiego i Maryję, Matkę Jego”. Tak, pójdźmy wszyscy, bo naprawdę „nie ma racji, dla której ktoś mógłby uważać, że to zaproszenie nie jest skierowane do niego” (por. Evangelii gaudium, nr 3). Bóg nikogo z tego spotkania nie wyklucza. Przed nikim nie zamyka i nie zatrzaskuje drzwi. Nikogo nie pomija i nie pozostawia samego. W tę świętą Noc Narodzenia Pańskiego w naszych domach przypomni nam o tym puste miejsce przy stole i otwarte drzwi naszych serc, dla każdego kogo spotykamy i kto przychodzi.

Jeśli jest więc prawdą - jak przypominają nam Następcy św. Piotra, papież Benedykt i Franciszek - że „u początku bycia chrześcijaninem jest właśnie spotkanie z Osobą, która nadaje życiu nową perspektywę” (por. Deus caritas est, nr 1), to te święta, ta Noc Narodzenia Pańskiego, a przed wszystkim nasze spotkanie z Nowonarodzonym, otwierają przed nami, przed każdą i każdym z nas, prawdziwie nową perspektywę życia. Tak, to życie wolne od niepewności i lęku, od rozpaczy i pustki, od przesadnego koncentrowania się na sobie, od goryczy porażki i możliwego zawodu. I chociaż - dobrze to wiemy - życie, jego ciężar i wymagania, różne przykre i smutne chwile nie będą nas - jak za dotknięciem cudownej różdżki - omijać, to jednak „radość spotkania z Jezusem pozostanie jak promyk światła rodzący się z tej osobistej pewności, że przecież jestem nieskończenie kochanym, przez Niego kochanym, ponad wszystko” (por. Evangelii gaudium, nr 6).

Prosząc Was wszystkich w te szczególne święta spotkania z Panem o modlitwę, również tą zanoszoną przy żłóbku, życzę Wam, Drodzy Siostry i Bracia, żyjący tutaj w Ojczyźnie naszej i poza jej granicami, na Święta Bożego Narodzenia i cały nadchodzący Nowy 2015 Rok Pański, życzę radości spotkania z Jezusem, obfitości łask i darów, miłości, pokoju i życzliwości, a także łaski nawrócenia, które będzie dla nas niewyczerpanym źródłem pojednania i wybaczenia sobie nawzajem. Wszystkim jeszcze raz - błogosławionych, radosnych, pełnych bożego pokoju Świąt Narodzenia Pańskiego!