Wigilia

Zwyczajnie, jak co roku. No, może jednak ciut inaczej: sklepy pozamykane. Przedświąteczna krzątanina tym się od poprzednich różni, że nie kupi się już czegoś, o czym się zapomniało. Nie będzie i koniec. Źle? Dobrze. Możemy się przekonać, że to, bez czego nie będzie Wigilii i Świąt, bez czego nie można się obejść, wcale czymś takim nie jest. Nie ma, a życie toczy się dalej. 

Wiele w naszym życiu takich złudzeń. Że coś potrzebne, że ktoś potrzebny, że ja sam potrzebny... Przychodzi dzień, gdy zabraknie. A życie toczy się dalej... 

Przecież w tym wszystkim nie chodzi o stół i ozdoby. Raczej o spotkanie. Z drugim człowiekiem, tym bliskim, z którym tak często głównie się mijamy.... Ale i z Bogiem. Wszechmogącym, który dla nas wszedł w ludzką codzienność. I to w skromna, wręcz uboga ludzką codzienność...

To czas, by zastanowić się nad wartością tego wszystkiego, za czym gonimy. Czas, by spojrzeć na to wszystko z perspektywy wieczności. Jak to ktoś powiedział, i jak często powtarzamy, Syn Boży stał się człowiekiem, byśmy my mogli stać się dziećmi Bożymi.  Dziećmi, czyli też dziedzicami nieba... Nie będziemy tam obcymi i przechodniami, jak pisał święty Paweł. Będziemy domownikami Boga. Współdomownikami świętych...

Czas się zatrzymać. I choć świat za parę, paręnaście godzin, popędzi dalej, trwać w Bożej radości. Albo przynajmniej w Bożym pokoju...