22 grudnia w katedrze gnieźnieńskiej odbyły się święcenia biskupie ks. dr. Krzysztofa Wętkowskiego – nowego biskupa pomocniczego archidiecezji gnieźnieńskiej.
„Przyjmujemy cię z wdzięcznością i modlimy się o potrzebne łaski dla ciebie, abyś powierzone ci obowiązki wypełniał wiernie, gorliwie i święcie” – mówił w homilii prymas Polski abp Józef Kowalczyk, główny szafarz święceń. Współkonsekratorami nowego biskupa pomocniczego archidiecezji gnieźnieńskiej byli: nuncjusz apostolski w Polsce abp Celestino Migiliore oraz arcybiskup senior Henryk Muszyński. Na uroczystość przybyli także, m.in.: wiceprzewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki z Poznania, nuncjusz apostolski w Kongu bp Jan Pawłowski, ordynariusz diecezji witebskiej bp Władysław Blin oraz kilkunastu biskupów ordynariuszy, biskupów pomocniczych i biskupów seniorów z całej Polski. List z pozdrowieniami przysłał także prymas senior kard. Józef Glemp. Obecnych witał sekretarz generalny KEP bp Wojciech Polak.
Obrzęd święceń rozpoczął się po Ewangelii, przedstawieniem kandydata, któremu asystowali: ks. Eugeniusz Bednarek, proboszcz parafii pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Orzechowie i ks. kan. Bogdan Czyżewski, profesor UAM i wykładowca Prymasowskiego WSD w Gnieźnie. Następnie abp Celestino Migliore odczytał bullę papieża Benedykta XVI nominującą ks. Wętkowskiego biskupem tytularnym Glavinizzy i jednocześnie biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej. Obecni wysłuchali również homilii abp. Józefa Kowalczyka, w której prymas przypomniał istotę biskupiej posługi i zachęcał biskupa-elekta do jej gorliwego wypełniania.
„Dziś, drogi Bracie Krzysztofie, z woli Ojca Świętego Benedykta XVI przyjmujesz wielkie posłannictwo i apostolskie dziedzictwo odpowiedzialności za depozyt wiary, jej ożywianie i umacnianie w naszej Ojczyźnie. W szczególności przyjmujesz to posłanie do rodzimej archidiecezji gnieźnieńskiej, aby jako biskup pomocniczy wspomagać jej pasterza i razem z nim troszczyć się o powierzony mu lud Boży i wielowiekowe patrymonium Świętowojciechowego Kościoła gnieźnieńskiego. Przyjmujemy Cię z wdzięcznością i modlimy się o potrzebne łaski dla Ciebie, abyś powierzone Ci obowiązki wypełniał wiernie, gorliwie i święcie” – mówił prymas.
Podkreślił również, że szczególnym zadaniem biskupa jest głoszenie Słowa Bożego i sprawowanie sakramentów świętych, zwłaszcza Eucharystii. Biskup – mówił – ma gromadzić lud Boży wokół Chrystusa, ma jednoczyć wiernych w jedną owczarnię, wskazywać im drogę i otaczać troską pełną miłości i czujności.
„Dziś potrzeba pasterzy, którzy wpatrzeni w twarz Zbawiciela, z wytrwałością, roztropnością i odwagą będą prowadzić ludzi do Boga i bronić Bożych praw w świecie, który coraz częściej te prawa neguje” – dodał.
Prosił również biskupa-elekta, by przyjmując pełnię kapłaństwa w Roku Wiary, ze szczególnym zaangażowaniem starał się przybliżać treści stanowiące istotę tego czasu.
„Biskupie Krzysztofie! Swoją posługę pasterską rozpoczynasz w niełatwym dla Kościoła i Ojczyzny czasie. Nie muszę wymieniać przykładów, bo są one dobrze znane z codziennych doniesień środków masowego przekazu. Dlatego z tym większą gorliwością będziesz musiał nalegać, zgodnie z Twoim biskupim zawołaniem: Trwajcie mocno w wierze! Będziesz wskazywać i zachęcać ludzi do pracy nad sobą, do wyzbywania się egoizmu i pychy” – mówił hierarcha.
Przyznał również, że pycha, wspólnotowa i indywidualna, jest głównym zarzewiem wszelkich nieporozumień i niezgody w Polsce. Grzech ten – dodał – „jest od dawna zakorzeniony w naszym narodzie i nie omija nikogo. Muszą o tym pamiętać wszyscy: duchowni i świeccy, politycy i zwykli obywatele”.
„Dopiero ograniczenie i opanowanie pychy – owego ulubionego grzechu szatana, który prowadzi do zguby – może przyczynić się do budowania dobra wspólnego w duchu sprawiedliwości i miłości. Polacy muszą w tym względzie przeprowadzić głęboki rachunek sumienia i w tym biskupi i kapłani mają im pomagać, a także czynić to wspólnie z nimi” – stwierdził prymas.
Wzywa też, by powstrzymać się od "gwałtownych działań i reakcji".
W związku z tym władze intensyfikują ewakuację ludności cywilnej.
Państwom powinno zależeć na tym, by dać więźniom szansę na prawdziwą zmianę życia