Kościół przeprasza. I co dalej?

Dalej w komentarzu czytamy: Słowom biskupów towarzyszy nadzieja, że dochodzenie do prawdy o duchownych, którzy współpracowali z SB, będzie odbywało się sprawiedliwie i z poszanowaniem godności człowieka. W oświadczeniu nie pada jednak odpowiedź na pytanie, jak to zrobić? Czy powołać jedną ogólnokościelną komisję episkopatu? Czy dobrym rozwiązaniem są komisje historyczne, jakie działają w czterech diecezjach? Czy też może lepiej - jak w trzydziestu kilku innych diecezjach - milczeć i czekać na rozwój wypadków, na ogłaszanie kolejnych nazwisk? Nie chodzi o publiczne ujawnianie nazwisk byłych konfidentów, ale o danie czytelnego sygnału, że dobro od zła można oddzielić. O przekazanie wiernym informacji, że Kościół radzi sobie z problemem. A każdy, kto został skrzywdzony przez księdza konfidenta i oczekuje zadośćuczynienia, będzie wiedział, gdzie może pójść, i że nie spotka się z opinią, iż z ofiary staje się katem. Kościół jest szczególną instytucją zaufania. Jeśli nawołuje do życia w prawdzie, sam nie może tego uniknąć. Przyznanie się do błędu, do grzechu, nie niszczy, przeciwnie - wyzwala i budzi szacunek. Tak jak wczorajsze słowo: przepraszamy. Ewa K. Czaczkowska