Nie brakowało takich, którzy mieli ambicje artystyczne i znajdowali czas, by zajmować się twórczością literacką czy – zgodnie z przypisywaną Leninowi maksymą „kino najważniejszą ze sztuk” – pisać filmowe scenariusze. Szczególną inwencją pod tym względem wykazali się politycy decydujący o losach Europy i świata przed II wojną światową. Zarówno ci działający w krajach demokratycznych, jak i w tych, gdzie królowały systemy autorytarne. Z różnym powodzeniem. Wydaje się, że tym drugim było łatwiej realizować swoje filmowe pomysły.