Pozbawiona rządu od 289 dni, Belgia bije we wtorek rekord świata długości kryzysu politycznego, należący dotąd do Iraku. Z właściwym sobie humorem studenci obchodzą ten niechlubny rekord rozdając darmowe frytki, uważane za belgijski wynalazek i symbol kraju.
Tymczasem narasta zniecierpliwienie nieudolnością klasy politycznej. Wielopartyjne rozmowy nad sformowaniem nowego rządu trwają od wyborów parlamentarnych 13 czerwca zeszłego roku i na razie nic nie zapowiada ich szybkiego końca. Flamandzkie partie z północy kraju obstają przy postulatach większej autonomii dla regionów, na które nie zgadzają się partie francuskojęzyczne reprezentujące Walonię i Brukselę.
W 2010 roku Irakijczycy potrzebowali 249 dni by ustalić podział władzy między Kurdami, szyitami i sunnitami; po kolejnych 40 dniach powstał rząd. We wtorek Belgia dorównała Irakowi, a w środę pobije światowy rekord, wchodząc w 250. dzień kryzysu.
W Belgii pierwsza "rewolucja frytek" miała już miejsce 249. dnia bez rządu, 17 lutego, kiedy to różne koncerty i festyny zgromadziły tysiące ludzi w wielu miastach kraju. We wtorek studenci znowu zorganizowali szereg imprez, a rynki Brukseli, Gandawy, Antwerpii, Liege czy Namur przemianowali na jeden dzień na Place Frytek.
"W kraju surrealizmu wolimy się śmiać, ale sytuacja jest poważna, a nawet trochę beznadziejna" - pisze we wtorek francuskojęzyczny dziennik "La Libre Belgique".
Dlatego za piknikową zabawą kryje się sprzeciw wobec polityków, którzy nie potrafią się porozumieć w sprawie powołania rządu, bo górę biorą partykularne interesy i animozje. Wtorkowe obchody są też odrzuceniem tendencji separatystycznych i nacjonalistycznych obecnych zwłaszcza w zamożniejszej Flandrii na północy kraju. Tam właśnie słychać głosy wzywające do podziału królestwa liczącego blisko 11 mln mieszkańców.
Według sondażu opublikowanego w poniedziałkowej "La Libre Belgique" czołowa, nacjonalistyczna flamandzka partia N-VA ma 33 proc. poparcia we Flandrii, podczas gdy w zeszłorocznych wyborach zdobyła 27,8 proc. Właśnie to ugrupowanie odrzuca kolejne propozycje kompromisowego wyjścia z kryzysu, uznając, że proponowane rozwiązania nie wystarczają Flamandom, oczekującym w dłuższej perspektywie rozpadu Belgii na Flandrię i część francuskojęzyczną.
Dzięki takim postulatom lider N-Va Bart De Wever pozostaje najpopularniejszym politykiem wśród Flamandów, zdobywając 57 proc. pozytywnych opinii. Jeśli do wyników N-VA doliczyć deklarowane w sondażach głosy na ksenofobiczną, izolowaną na scenie politycznej partię Vlaams Belang oraz populistyczną Listę Dedeckera, to okazuje się, że na partie opowiadające się za niepodległością Flandrii albo przynajmniej daleko idącą autonomią jest połowa Flamandów!
Obecnie nad znalezieniem porozumienia na scenie politycznej pracuje lider flamandzkich chadeków Wouter Beke. Za sprawy bieżące wciąż odpowiada gabinet premiera Yvesa Leterme'a, który podał się do dymisji przed ubiegłorocznymi wyborami. O tym, że państwo działa i bez stałego rządu można się obyć, upewniają Belgów podejmowane mimo kryzysu politycznego decyzje takie jak przyjęcie budżetu na 2011 rok czy wysłanie myśliwców F-16 do udziału w koalicji przeciwko reżimowi Muammara Kadafiego w Libii.
"Nieumyślne narażenie na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężki uszczerbek na zdrowiu"
Tylko czerwcu i lipcu strażacy z tego powodu interweniowali ponad 800 razy.