Z Ducha Świętego czy nie?

Trwa czas Wielkiej Nocy. Ale coraz bliżej końca tego okresu. W czytaniach najbliższej niedzieli już sporo o Duchu Świętym, między innymi zapowiedź Jego zesłania. Tak, radość ze zmartwychwstania prowadzi nas do bycia misjonarzami, rozgłaszania tej Dobrej Nowiny w świecie... Z pomocą Ducha Świętego? Myślę, że jest odwrotnie. Nie z pomocą: to raczej my powinniśmy być Jego narzędziami. Tu jednak pojawia się pytanie: co to właściwie znaczy? Co to znaczy, że, jak to wielokrotnie z różnych ambon słyszmy, mamy się otworzyć na Ducha Świętego, na Jego działanie? Jak odróżnić czysto ludzkie kalkulacje, wynikłe ze szlachetnych może intencji, ale jednak nie Boże, od tego, ku czemu faktycznie prowadzi Duch Święty?

Nie wszystko można łatwo rozeznać, ale część szybko można już odsiać. Dość jasną wskazówkę daje Jezus w Ewangelii tej najbliższej niedzieli. Nie wikłając się w szczegółowe rozważania... Nazywa tam Ducha Świętego Pocieszycielem (Parakletem) i Duchem Prawdy. Prawdy, czyli Duchem Jezusa, kierującym nas do zrozumienia i przyjęcia nauki Jezusa. Do przyjęcia Jego przykazań. Jakie to? Za chwilę, w tej samej ewangelicznej mowie, Jezus wyraźnie to powie: „abyście się wzajemnie miłowali, jak ja was umiłowałem” (J 15,12).  Duch Święty nie podpowie więc nam nigdy niczego, co byłoby z tym przykazaniem miłości sprzeczne. I to jest podstawowe kryterium odróżniania tego, co jest słuchaniem Ducha Świętego, a co jest tylko świątobliwym ględzeniem o słuchaniu Go. Zawsze, jeśli coś jest z Ducha Świętego, musi być realizacją przykazania, abyśmy się wzajemnie miłowali, jak Chrystus nas umiłował. Gdy jakieś działania wierzących są wobec konkretnego człowieka niesprawiedliwe, krzywdzące, obrażają go, deprecjonują jego wartość, nie są słuchaniem Ducha Świętego. Koniec, kropka. 

W Liście do Galatów święty Paweł pisze natomiast o owocach ducha. Czyli, mniej więcej, słuchania Ducha Świętego; po czym poznać, potem już, nie na etapie decydowania, że jakieś dzieło jest z Ducha Świętego. Pisze: „Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność,  łagodność, opanowanie”. Zwróćmy uwagę: to owoc ducha. Powinien pojawić się niejako samoczynnie. Nie jako wynik presji, że przecież słuchaliśmy Ducha Świętego, to teraz zamiast zgrzytać zębami, powinniście się kochać, cieszyć, mieć w sercu pokój, być uprzejmi i tak dalej, bo jak nie, to jesteście złymi chrześcijanami. To ma być owoc ducha, ma przyjść jako skutek. 

A gdy przychodzi co innego? Paweł o tym, jakie uczynki rodzą się z ciała, czyli z kalkulacji mało Bożych, czysto ludzkich, pisze moment wcześniej. Zacytujmy go, opuszczając te, które dla wierzących w XXI wieku są oczywistością, a które mogą przysłonić nieco te inne, których chyba zbyt często nie zauważamy: 

Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: (...) nienawiść, spór, zawiść, wzburzenie, niewłaściwa pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, zazdrość, (...) i tym podobne.

Znów zauważmy: chodzi nie o to, czy ktoś spiera się, zawiści, jest wzburzony, goni za zaszczytami, nie chce zgody, dąży do rozłamów czy zazdrości. Chodzi o działanie, o decyzje, które do takie stanu rzeczy doprowadzają. Człowiek źle postępujący oczywiście jest winny, ale to, że dane działania, dana sytuacja, do czegoś takiego go doprowadziły, pokazuje, że nie były z ducha Bożego; że nie słuchaliśmy Ducha Świętego, a siebie albo wręcz diabła. 

Gdy więc mówimy o słuchaniu Ducha Świętego pamiętajmy, że On nigdy nie podpowie niczego, co byłoby sprzeczne z przykazaniem miłości. A gdy chcemy powiedzieć o czymś, że jest dziełem Ducha Świętego, spójrzmy też uczciwie, jakie owoce to coś przynosi. Bez tego.. Cóż, drugie przykazanie wyraźnie zakazuje używania świętego Boga do swoich prywatnych, bywa że i brudnych spraw.