Koronawirus. Dziennik pokładowy

Dzwonek do drzwi. Pani w masce i ochronnych okularach. Gumowe rękawiczki. Jednorazowy długopis do podpisania odbioru decyzji. Kwarantanna.

Jesteśmy domatorami. Jakoś to przetrwamy. Co prawda dzieci trochę roznosi, tym bardziej, że w przypływie emocji pozwoliłem im teraz zjeść codziennie coś słodkiego, nie tylko w niedzielę. Jedzenia nie brakuje, rodzina i przyjaciele się o nas zatroszczyli. Dla nas sklepy są zamknięte jak w każdą niedzielę.

Dzieci podekscytowane, bo do każdego przyszła osobna koperta. Dla niektórych pierwszy list w życiu. Tłumaczymy zawiły język urzędowy. Starsze rozumieją, młodsze po chwili pytają, czy jutro idą do przedszkola. Siedzimy, rozmawiamy, modlimy się. Zazwyczaj jakoś brakuje na to czasu. Wychodzi nam to tylko w niedzielne poranki. Od dziś codziennie jest jak w niedzielę. Tyle, że do kościoła wyjść też nie możemy.

Pozostaje nam Słowo Boże. Tego nikt nam nie zabronił. Otwieram więc i czytam: "Gdzie dwóch lub trzech zbierze się w imię moje tam Ja jestem pośród was". Jak to dobrze, że tę Jezusową normę przekraczamy w domu z zapasem.

Czytam dalej: "Kto przyjmuje jedno z tych najmniejszych, Mnie przyjmuje”. Często po wyjściu z kościoła zapominam, że przyjąłem przed chwilą Jezusa w Eucharystii, ale jakie to szczęście, że moje dzieci nie pozwalają mi o sobie zapomnieć.

Sięgam do niedzielnych czytań, przecież dziś niedziela, choć w kalendarzu sobota. Jezus mówi: "Nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca". Nawet, gdybyśmy mogli wychodzić, to na Mszę dotarlibyśmy spóźnieni, takie prawo wielodzietnych, więc limit 50 osób już dawno by się wyczerpał.

Rozmawiam o tym wszystkim z moim przyjacielem. Przypomniał mi postać bł. Karola de Foucauld. Mieszkając na pustyni Tamanrasset, gdzie żył wśród Tuaregów, przez cztery lata nie odprawiał Mszy św., prawo kościelne zakazywało bowiem wtedy celebrowania Eucharystii bez udziału wiernych. Adorując jedynie Najświętszy Sakrament odkrył, że może spotkać Chrystusa w drugim człowieku. Żył życiem ukrytym jak Jezus z Nazaretu, w pokorze, prostocie i uwielbieniu.  

Może to dobry czas, żeby zatęsknić za Eucharystią? Ile razy szedłem do kościoła, żeby odetchnąć, odpocząć, nabrać sił, nie po to, żeby spotkać się tam z Jezusem, ale moim największym idolem - świętym spokojem. Może, gdy już bezpiecznie dopłyniemy do brzegu, to pójdę na Eucharystię naprawdę stęskniony?

Może ten czas to dobra okazja, żeby wziąć na poważnie słowa, które słyszę od lat, że drugi jest Chrystusem. Moja żona i dzieci są Chrystusem! Mogę z Nim być i nigdzie się nie spieszyć. Mogę z Nim tracić czas na rozmowy i zabawę. Mogę Go przytulać i całować. Nigdzie nie wychodzę. Jestem z Nim. Jestem z Chrystusem.

 "Bóg jest lub go nie ma i tak stracisz wszystko" - śpiewa Artur Rojek w swoim najnowszym albumie "Kundel". Włączyłem go przypadkiem przed chwilą. Uśmiecham się. Bóg jest. I jest dobry. Życia wiecznego nikt mi nie zabierze.

Ahoj przygodo!

«« | « | 1 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Wiara_wesprzyj_750x300_2019.jpg
  • marbie
    14.03.2020 10:39
    Boże spraw abym ten czas nawrócenia mógł na koniec świętować razem z Tymi, którymi musiałem zaprzestać codziennych kontaktów.
  • spe
    14.03.2020 11:12
    Życie skromne, zwyczajne, bez zbędnej wystawnosci, nastawione na rodzinę, na pomoc wzajemną, a w tym wszystkim na ostateczną perspektywę Bożą - tak właśnie rozumiem Kościół ubogi dla ubogich.
  • CSOG
    14.03.2020 13:47
    Wspaniała myśl. Przepiękny tekst.
    Zdarzyło się kilka razy słyszeć z kościelnej ambony historie o miejscach w czasie i przestrzeni, w których ludzie tęsknili za Eucharystią. O zgromadzeniach wiernych na Uralu, na Syberii, którzy odmawiali części Mszy Świętej, przeznaczone dla wiernych, pomijając milczeniem części wypowiadane przez kapłana, bo … kapłana nie mieli. Słyszałem o ludziach tęskniących za Komunią Świętą gdzieś w Amazonii, czy odległych rejonach Afryki lub Ameryki Południowej, do których kapłan docierał co najwyżej raz na pól roku.
    Sam tego nigdy nie doświadczyłem. Wydawało się to tak odległe i egzotycznie niemal niemożliwe.
    Słuchając tych opowieści, najczęściej przekazywanych przez misjonarzy na „gościnnych występach”, nawet nie próbowałem zbyt namacalnie odczuć realiów o których opowiadali. To wydawało się być tak odległe.
    Dziś mogę dotknąć.
    Dziś tak wielu doświadczeń mogę zaznać osobiście, że zaczynam się zastanawiać, czy to co mnie spotyka, jest przekleństwem, czy błogosławieństwem?
    Nigdy wcześniej nie doświadczyłem tak bezpośrednio, że moje rutynowe codzienne zachowania mogą być przejawem miłości i troski o moich bliźnich, lub lekceważeniem ich bezpieczeństwa, zdrowia i życia.
    Wcześniej nigdy nie potrafiłem uznać za realną myśl, że kapłana lub Eucharystii mogłoby mi zabraknąć … Już teraz, zanim jeszcze rozpoczęło się pierwsze nabożeństwo, w którym uczestniczył będę multimedialnie wiem, że na długo jeśli nie na zawsze zapamiętam jak ogromnym darem, jaką łaską obdarza mnie Bóg, dając mi kapłanów i Eucharystię. Nie doceniałem tego wcześniej, a jeśli nawet doceniałem, to nie w takim stopniu w jakim zaczynam doceniać to teraz. Czy nie traktowałem księdza, niedzielnej mszy świętej, komunii, jako czegoś, co mam i będę miał zawsze łatwo dostępne, bo tak było, jest i na pewno będzie? Oczywiście, że tak. Teraz właśnie się to zmienia. Dlatego ten czas i te okoliczności traktuję również jako łaskę poznania realiów wielu chrześcijan na świecie, którzy mają utrudniony dostęp do kapłana lub Eucharystii.
Komentowanie dostępne jest tylko dla .
Pobieranie... Pobieranie...

Kalendarz do archiwum

niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
26 27 28 29 30 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 1 2 3 4 5 6
11°C Niedziela
dzień
13°C Niedziela
wieczór
13°C Poniedziałek
noc
11°C Poniedziałek
rano
wiecej »