Front w okolice Kietrza dotarł z początkiem lutego 1945 roku. Za radą proboszcza ks. Emila Komarka przełożona domu zakonnego pw. Trzech Króli zasugerowała siostrom wyjazd. Mimo docierających wieści o zatrważającym okrucieństwie czerwonoarmistów wszystkie pozostały na miejscu. Z tego czasu zachowało się wspomnienie o matce Gabrielis (29 marca 1905 r. – 1 kwietnia 1945 r.), która z powodu wady słuchu nie dosłyszała słów przełożonej, dlatego podeszła do niej i zapytała: „Czy jest się męczennicą, gdy ofiaruje się swoje życie w obronie niewinności?”. Gdy otrzymała potwierdzenie, zdecydowanie odpowiedziała: „Zatem zostanę”.