Co to znaczy pragnąć Kościoła ubogiego?

"Ubóstwo dla nas chrześcijan jest przede wszystkim kategorią teologalną" - powiedział papież Franciszek podczas sobotniego czuwania modlitewnego na placu św. Piotra z ruchami katolickimi i stowarzyszeniami laikatu.

Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej opublikowało treść tych spontanicznych wystąpień Ojca Świętego, który 18 maja odpowiedział na cztery pytania.

Pierwsze z nich dotyczyło pewności wiary, drugie tego, jak propozycja wiary może dotrzeć do serca współczesnego człowieka? Trzecie - jak każdy z katolików może żyć słowami "pragnę Kościoła ubogiego i dla ubogich” w obliczu wyzwania kryzysu.

Ostatnie - jak wyznawać wiarę, w obliczu prześladowań, zagrożenia życia i jak pomóc osobom żyjącym w takich warunkach?

Poniżej przestawiamy tłumaczenie papieskiej odpowiedzi na trzecie pytanie: jak każdy z katolików może żyć Kościołem ubogim i dla ubogich w obliczu obecnego kryzysu.

Papież Franciszek:

Rozpocznę od świadectwa. Przede wszystkim zasadniczym wkładem, jaki możemy wnieść jest życie Ewangelią. Kościół nie jest ruchem politycznym ani też dobrze zorganizowaną strukturą, nie jesteśmy czymś w tym rodzaju. Nie jesteśmy też organizacją pozarządową, a gdy Kościół staje się taką organizacją pozarządową traci sól, nie ma smaku, jest tylko pustą organizacją. Trzeba być w tym sprytnym, bo diabeł nas zwodzi, istnieje niebezpieczeństwo postawienia przede wszystkim na skuteczność. Czym innym jest głoszenie Jezusa, a czym innym jest skuteczność, bycie skutecznym. Jest to całkiem inna wartość. Podstawową wartością Kościoła jest życie Ewangelią i dawanie świadectwa naszej wierze. Kościół jest solą ziemi, światłem świata, jest wezwany do uobecniania w społeczeństwie zaczynu Królestwa Bożego i czyni to przede wszystkim poprzez swe świadectwo, świadectwo braterskiej miłości, solidarności, dzielenia się. Kiedy słyszymy jak niektórzy mówią, że solidarność nie jest wartością, ale jest "postawą pierwotną", która musi zniknąć ... to nie można się zgodzić! Myśli się wówczas jedynie o skuteczności doczesnej, światowej.

Chwile kryzysu, jak ta, którą obecnie przeżywamy - ale w pytaniu była mowa, że żyjemy w świecie kłamstwa - ta chwila kryzysu - zwróćmy uwagę - nie polega na kryzysie jedynie gospodarczym. Nie - jest to kryzys kulturowy. Jest to kryzys człowieka: to człowiek przeżywa kryzys! A to co, może ulec zniszczeniu to człowiek! Lecz człowiek jest obrazem Boga! Dlatego jest to głęboki kryzys! W obecnych czasach kryzysu nie możemy martwić się tylko o siebie, zamknąć się w samotności, w zniechęceniu, będąc bezradnymi w obliczu problemów. Proszę, nie zamykajmy się! To jest niebezpieczeństwo: zamykamy się w parafii, z przyjaciółmi, w ruchu, z tymi, z którymi myślimy tak samo ... ale wiecie co się dzieje? Gdy Kościół staje się zamknięty, choruje, choruje. Pomyślcie o pokoju zamkniętym przez rok. Kiedy do niego wejdziesz, jest w nim zapach wilgoci, jest tak wiele rzeczy, które nie funkcjonują. Tak samo Kościół zamknięty: jest Kościołem chorym. Kościół musi wyjść z siebie. Gdzie? Ku peryferiom egzystencjalnym, gdziekolwiek by nie były - ale wyjść. Jezus mówi nam: "Idźcie na cały świat! Idźcie! Głoście! Dawajcie świadectwo o Ewangelii" (Mk 16,15). Co się jednak dzieje, kiedy ktoś wychodzi z siebie? Może nastąpić, to co może się przydarzyć tym wszystkim, którzy wychodzą z domu i idą drogą: wypadek. Ale powiadam wam: wolę tysiąc kroć bardziej Kościół uszkodzony w wypadku, który doznał wypadku, od Kościoła chorego z powodu zamknięcia! Wychodźcie na zewnątrz, idźcie! Pomyślcie też o tym, o czym mówi Apokalipsa, o Jezusie, który stoi u drzwi i kołacze, woła aby wejść do naszego serca (por. Ap 3,20). To jest sens Apokalipsy. Ale zadajcie sobie pytanie: ile razy Jezus jest wewnątrz i puka do drzwi, aby wyjść, wyjść na zewnątrz, a my nie dajemy mu wyjść z powodu różnych naszych zabezpieczeń, bo wiele razy jesteśmy zamknięci w nietrwałych strukturach służących jedynie temu, aby nas zniewolić a nie czynić nas wolnymi dziećmi Bożymi?

W tym "wyjściu" ważne jest pójście na spotkanie - to słowo to jest dla mnie bardzo ważne: spotkanie z innymi. Dlaczego? Bo wiara jest spotkaniem z Jezusem, a my musimy zrobić to samo, co czynił Jezus: spotykać innych. Żyjemy w kulturze konfliktu, w kulturze podziału na części, kulturze w której to, czego nie potrzebuję wyrzucam, kulturze odrzucenia. Ale w tej kwestii, zachęcam was do pomyślenia - a jest to częścią kryzysu - o osobach starszych, będących mądrością narodu, o dzieciach ... kultura odrzucenia! Ale musimy wyjść na spotkanie i musimy tworzyć z naszą wiarą "kulturę spotkania", kulturę przyjaźni, kulturę, w której znajdujemy braci, gdzie możemy porozmawiać również z tymi, którzy nie myślą tak jak my, nawet ludźmi innej wiary. Wszyscy mają coś wspólnego z nami: są obrazami Boga, są dziećmi Bożymi. Wyjść na spotkanie ze wszystkimi, nie dyskutując o naszej przynależności.
 

«« | « | 1 | 2 | » | »»
Wiara_wesprzyj_750x300_2019.jpg

Kalendarz do archiwum

niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
28 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
12°C Czwartek
wieczór
8°C Piątek
noc
4°C Piątek
rano
2°C Piątek
dzień
wiecej »