No nie da się ukryć, no. Zima. Więc znowu ciągnie człowieka w ciepłe kraje. Ale że to choróbsko układa nam z Żoną tzw. życie codzienne, domowe, trza się pogodzić z trybem stacjonarno-zdalnym i, jeśli już, coś, gdzieś, to przede wszystkim z telewizyjnym National Geographic lub dobrą podróżniczą książką, czytaną sobie wspólnie. Oczywiście z kociskiem na kolanach. 

Więc co my tu mamy teraz na kuchennej stercie knig do przeczytania? Stary dobry Brandys, błąkający się po Afryce śladami Stasia i Nel. Stary dobry Palin, zwiedzający Brazylię w stylu (duchu?) Monty Pythona. Stary dobry Kesey, który przefrunął nad kukułczym gniazdem i poleciał w kierunku jakichś tajemniczych jaskiń, próbując zgrywać Indianę Jonesa… Krótko mówiąc: duch przygody wzywa.

I nie ma w tym nic złego. Jest eskapistyczno-egzotyczny fun! Gorzej, gdyby tak zacząć robić z tego wielką filozofię. A może wręcz przeżycie mistyczne. Duchowe.

A chyba jest taka tendencja w dzisiejszych czasach. Coraz wyraźniejsza. Np. przed świętami usłyszałem w jednej z radiowych audycji o… duchowości spaceru z psieckiem. Tak, tak. Bo się sekularyzujemy. Już tak za bożonarodzeniowością Bożego Narodzenia nie szalejemy. Więc uduchowić trzeba inne rzeczy. Co by tu jeszcze? Może pielgrzymkę do paczkomatu po kolejne szczewiki i ciuch z gatunku fast fashion?

Heh. Trochę to śmieszne, a trochę straszne. Nie no, za taką duchowość codzienności to ja jednak dziękuję. Więc może wróćmy jednak do korzeni. Do początków.

Niedawno na Wiara.pl publikowaliśmy mocno biblijny tekst o początkach duchowości chrześcijańskiej. Jeśli Państwo przegapili, to podrzucam link poniżej:

WIARA.PL DODANE 10.01.2026

Jakie były początki duchowości chrześcijańskiej?

Co stało się początkiem chrześcijańskiej drogi, rozumianej jako droga duchowa i co od samego początku stało w jej centrum? Wyjaśnia w swojej najnowszej książce o. Innocenzo Gargano OSB Cam. »

więcej »

A z tym psem, czy psieckiem (dziś nie będę w te językowe spory wchodził), to po prostu idźmy na normalny spacer. Dla zdrowia.

W zdrowym ciele zdrowy duch!

Mens sana in corpore sano - po łacinie też ładnie. I jeszcze bardziej duchowo? ;)