Nasze małe zmartwychwstania…

Świętujemy je właśnie na całego, ale pojąć je tak do końca, zwłaszcza z perspektywy śmiertelnika, to chyba mission impossible. Trza by chyba przekroczyć jaki próg Plancka (AI od razu podpowiada, że to „granica fizyczna, poniżej której klasyczne pojęcia czasu i przestrzeni tracą sens”), ale czy ja naprawdę chcę się słuchać ej-aja?

Zerkam więc w tej sprawie do nas, a tu, na Wiara.pl, ks. Heller się przypomina i w tekście „Granice kosmosu i tyrania czasu” stwierdza, że owszem, jest coś takiego, ale by to rozkminić, potrzebna byłaby chyba „kwantowa teoria grawitacji, której jeszcze nie sformułowano”. Aha…

Więc wracam sobie pokornie do tych tytułowych, małych „zmartwychwstań” (może rzeczywiście cudzysłów byłby lepszy?), bo też ostatnio zmartwychwstają mi regularnie różni krewni. Oczywiście w snach.

Żodne tam straszynie – głównie jakieś całkiem spoko rodzinne imprezy, z których po pewnym czasie się wymiksowuję, bo muszę jeszcze iść oddać do wypożyczalni filmy na kasetach VHS. Więc zdzwaniam się z dawno niewidzianym kumplem i znowu tam idziemy. Więc i one „zmartwychwstają” – tamte szpaciry, wypożyczalnie, kasety…

Na podobnej zasadzie „zmartwychwstał” chyba ostatnio „Trójkowy Ekspres” – kultowa audycja, której słuchało się na przełomie lat ’90 i ’00. Nagrywało na kasety (magnetofonowe).

Teraz odsłuchuję jej w streamingu. Znak czasów.

No i wtedy bardziej polowało się na nowe piosenki, a dziś? Coś ciężko to redaktorowi prowadzącemu z tymi nowościami idzie. W większości prezentuje „złote przeboje”. A gdy już pojawi się coś nowego, to od razu konsternacja.

No bo jak to możliwe? Przecież Embrace to byli ci nowi, młodzi, zdolni, którzy debiutancką płytę wydali w 1998 roku (czyli wczoraj, nie?), i mieli być następcami/konkurentami Oasis. A tu teraz w audycji pojawia się Ellur, czyli córka jednego z muzyków Embrace i… daje radę dziewczyna.

Zresztą niech Państwo posłuchają sami: