Jakby co najmniej kilka równoległych rzeczywistości, równoległych światów. I jakby kilka rozdzielonych, niezbyt rozumiejących się wzajemnie stron. A w jednym kraju. Gdy na wschodzie od tygodni wojsko, policja i straż graniczna, gdy na granicy wrze i robi się coraz bardziej niepokojąco, Polska gada. Jednak w tej narracji zapomina się o zwykłych mieszkańcach, którzy jeszcze tak niedawno żyli „jak u Pana Boga za piecem”. Oni w przekazie publicznym niemal nie istnieją. Jakby ich doświadczenie i codzienne zmagania z sytuacją ważne nie były. Ich do głosu za bardzo się nie dopuszcza.