Za dar obecności i posługi arcybiskupa Józefa Życińskiego dziękowali zebrani w lubelskiej archikatedrze w 30. dzień po jego śmierci.
Mszy św. w intencji zmarłego 10 lutego metropolity lubelskiego przewodniczył w sobotę administrator archidiecezji, bp Mieczysław Cisło. Przy ołtarzu towarzyszyli mu biskupi pomocniczy oraz blisko 50 kapłanów.
Bp Cisło w homilii zauważył, że już po śmierci i pogrzebie arcybiskupa pojawiło się wiele świadectw pokazujących jego pełny obraz jako człowieka i pasterza. Stwierdził, że często padały „słowa samooskarżeń, za to, że go nie rozumieliśmy, nie słuchaliśmy, dla wielu dopiero śmierć potwierdziła słuszność jego wyborów i środków ewangelizacyjnych”.
„Patrzymy na tę śmierć jako na wielką stratę, przez wiele lat mógłby jeszcze rozwijać te inicjatywy, które podjął. Ale w duchu wiary winniśmy patrzeć jako ludzie nadziei i dziękować Bogu, że mieliśmy tego człowieka, że mógł stanąć na drodze naszego życia wybitny uczony i pasterz naszej diecezji” – mówił administrator archidiecezji lubelskiej.
Bp Cisło nazwał zmarłego „człowiekiem charyzmatów trzech apostołów filarów, Piotra, Pawła i Jana”. Przypomniał, że abp. Życiński był przywiązany do pontyfikatów, zwłaszcza Jana Pawła II, który – jak stwierdził – bardzo na niego liczył.
Kaznodzieja podkreślił, że zmarły metropolita identyfikował się z posługą piotrową, żeby nie ucierpiała wierność Ewangelii w nauczaniu Kościoła, zwłaszcza gdy trzeba było formułować nowe doktryny.
„Był też Pawłem, nie tylko w tym, że przemierzał kontynenty i stawał na katedrach uniwersytetów światowych jako uczony. Charyzmat Pawła również wyrażał się w uniwersalizmie spotykania człowieka. Każdy człowiek był dla niego bratem” – dodał bp Cisło.
Modlitwy za spokój duszy abp. Życińskiego 12 marca były zanoszone we wszystkich kościołach archidiecezji lubelskiej.
"Nieumyślne narażenie na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężki uszczerbek na zdrowiu"
Tylko czerwcu i lipcu strażacy z tego powodu interweniowali ponad 800 razy.