Informacja o komentarzu katolickiego publicysty nt. zachowania amerykańskich mediów ws. pedofilii w Kościele pojawiła się tuż przed Wielkanocą. Za KAI publikujemy tłumaczenie artykułu, pierwotnie opublikowanego 29 marca na stronie internetowej FirstThings.
George Weigel: "Łajdacki Time(s)" (Tytuł oryginału: "Scoundrel Time(s)")
Nadużycia seksualne i fizyczne wobec dzieci oraz dorastającej młodzieży są plagą globalną; ich przejawy obejmują szeroką gamę: od pieszczot ze strony nauczycieli po gwałty dokonywane przez wujków oraz porwania i handel seksualny.
W samych tylko Stanach Zjednoczonych mowa jest o około 39 mln ofiar nadużyć seksualnych względem dzieci. Od czterdziestu do sześćdziesięciu procent z nich dopuszczają się ich członkowie rodzin, łącznie z ojczymami i konkubentami matek tych dzieci. Nasuwa to myśl, że molestowane dzieci są głównymi ofiarami rewolucji seksualnej, rozpadu małżeństw i kultury związków przygodnych.
Profesor Charol Shakeshaft z Uniwersytetu Hofstra twierdzi, że w ostatnich latach było molestowanych 6-10 proc. uczniów szkół publicznych - ok. 290 tysięcy w latach 1991-2000.
Według niedawnych badań, 2 proc. sprawców nadużyć seksualnych stanowili księża katoliccy. Jest to zjawisko, które swój szczyt osiągnęło między połową lat sześćdziesiątych a połową lat osiemdziesiątych, ale wydaje się, że praktycznie zanikło. W 2009 odnotowano zaledwie sześć wiarygodnych przypadków molestowania seksualnego przez duchownych. Wynika to z dorocznego sprawozdania biskupów Kościoła w USA, liczącego ok. 65 mln członków.
A jednak, podobnie jak w przypadku zachowania się psa w Księdze Przysłów (26,11), informacja o nadużyciach seksualnych w światowych środkach przekazu, prezentowana jest niemal wyłącznie jako problem katolicki. Kościół katolicki jest ukazywany jako epicentrum przestępstw seksualnych dokonywanych na młodych ludziach, z aluzjami o przestępczej zmowie kościelnej, obejmującej przestępców seksualnych, których łotrostwa trwają po dziś dzień.
W żaden sposób na ten styl narracji mediów nie wpływa fakt, że w Stanach Zjednoczonych do zdecydowanej większości przypadków nadużyć doszło kilkadziesiąt lat temu. W prezentowanych opowieściach, mniej chodzi o ochronę młodych (a Kościół katolicki jest, według badań empirycznych, najbezpieczniejszym środowiskiem dla młodych w Ameryce), lecz o poniżanie Kościoła. W ostatecznym rozrachunku chodzi o wyeliminowanie Kościoła, zarówno finansowo, jak też jako wiarygodnego głosu w publicznej debacie. Jeśli bowiem Kościół jest globalnym "spiskiem przestępczym" składającym się ludzi dopuszczających się molestowania seksualnego oraz ich protektorów, to nie może on żądać dla siebie miejsca przy stole debaty publicznej w kwestiach moralnych.
Kościół sam jest w pewnym stopniu za to odpowiedzialny. Naganne wzorce nadużyć seksualnych ze strony duchownych i złe postępowanie biskupów katolickich wyszły na światło dzienne z całą jaskrawością w USA w 2002 r. Jeszcze gorsze przypadki zepsucia ujawniono ostatnio w Irlandii.
Klerykalizm, tchórzliwość, pokładanie zbytniego zaufania w psychoterapeutyczną zdolność „naprawiania” przestępców seksualnych - wszystko to odegrało swoją rolę w przywracaniu sprawców nadużyć do duszpasterstwa. Powodowało też klęskę biskupów w uporaniu się z masowym załamywaniem się dyscypliny w latach posoborowych.
Kryzys wywoływany przestępstwami seksualnymi w Kościele był zawsze kryzysem wierności. Przecież księża, żyjący szlachetnymi przyrzeczeniami składanymi w czasie święceń, nigdy nie stają się przestępcami seksualnymi. Natomiast biskupi, którzy poważnie troszczą się o owczarnię Pańską, mają świadomość, że pewne czyny mogą tak zniekształcić kapłaństwo, że dany kapłan musi zostać usunięty z posługi publicznej lub ze stanu duchownego.
Uczciwie przyznano też, że Kościół katolicki nie reagował na czas z uznaniem skandali nadużyć seksualnych w Domu Bożym oraz na błędy w zarządzaniu, co doprowadziło do tego, że tak fatalnie rozwiązywano te sprawy. Uczynili to biskupi Stanów Zjednoczonych w 2002 r. i sam papież Benedykt XVI w swym niedawnym liście do Kościoła katolickiego w Irlandii. Przyznać trzeba, że w ostatnich latach żadna inna, podobna instytucja nie była tak transparentna odnośnie do swych błędów i nikt inny nie zrobił tyle, aby oczyścić swój dom.
Fakty te nie przeniknęły jednak ani do środowisk opiniotwórczych ani do szerokiej publiczności. Nie pasowały one bowiem do konwencji przyjętej narracji. Przecież kryzys związany z nadużyciami seksualnymi służył wrogom Kościoła do moralnego i finansowego zniszczenia go, oraz do zniszczenia jego przywódców.
Dokładnie taki był podtekst wydarzeń w Bostonie w 2002 (gdzie działania wsparli katolicy, którzy chcieli przekształcić katolicyzm w związek niezależnych i autonomicznych wspólnot, najchętniej z samymi sobą na czele). To również miało miejsce w ostatnich tygodniach, gdy globalne środki przekazu rozpętały atak na papieża Benedykta XVI, w ślad za ujawnieniem odrażających przypadków nadużyć w Europie. W jego rodzimych Niemczech „Der Spiegel” wezwał papieża do ustąpienia. Podobne wołania o papieską krew podniosły się w Irlandii, niegdyś kraju katolickim, dziś będącego schronieniem dla najbardziej agresywnej prasy sekularyzacyjnej w Europie.
Strona tytułowa „New York Timesa” z 25 marca pokazała jak nisko gotowi są upaść ci, którzy są zdeterminowani, by maksymalnie upokorzyć Kościół. Rembert Weakland jest emerytowanym arcybiskupem Milwaukee, który zasłynął z tego, że musiał zapłacić setki tysięcy dolarów, aby zaspokoić żądania swego byłego kochanka. Jeff Anderson jest prawnikiem z Minnesoty, który zarobił sporo pieniędzy na „ugodach” w sprawie nadużyć seksualnych i który jest stroną przyszłych rozpraw sądowych, mających na celu ściągnięcie środków z Watykanu w ramach honorariów dla amerykańskich prawników.
I oto te dwa całkowicie niewiarygodne źródła zacytował „Times” w swej opowieści utrzymującej, że Joseph Ratzinger, jeszcze jako kardynał prefekt Kongregacji Nauki Wiary, sprzeciwiał się sankcjom przeciw ks. Lawrence Murphy'emu. Temu diabolicznemu kapłanowi z Milwaukee, który kilkadziesiąt lat wcześniej molestował około dwustu głuchych dzieci, powierzonych jego opiece duszpasterskiej. Było to po prostu nieprawdą, jak wykazały dokumenty prawne nt. przypadku Murphy'ego (przytoczone przez „Timesa” na stronie internetowej). Fakty te, niestety nie budzą zainteresowania tych, których troską jest kreowanie na siłę teorii o globalnej przestępczości katolickiej, której ośrodkiem jest Watykan.
"Nieumyślne narażenie na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężki uszczerbek na zdrowiu"
Tylko czerwcu i lipcu strażacy z tego powodu interweniowali ponad 800 razy.