Negocjacje owszem, ale czemu tajne?

Ich celem – jak oznajmiono w oficjalnym komunikacie – było przyspieszenie pokojowych negocjacji z tym największym rebelianckim ugrupowaniem na Filipinach, którego ponad trzydziestoletnia działalność przyniosła śmierć ok. 150 tys. osób i wypędzenie setek tysięcy innych. 

Najwięcej wątpliwości wzbudziła „tajna” forma spotkania obu przywódców. Zwrócił na to uwagę bp Broderick Pabillo, kierujący w filipińskim episkopacie sekretariatem ds. społecznych. Jego zdaniem prezydent powinien ujawnić treść przeprowadzonych rozmów. „Uczciwe negocjacje powinny objąć także przedstawicieli rdzennej ludności plemiennej oraz wspólnot muzułmańskiej i chrześcijańskiej, ponieważ ich to w pierwszym rzędzie dotyczy” – stwierdził bp Pabillo. 

Co prawda islamski współprzewodniczący Muzułmańsko-Chrześcijańskiego Sojuszu na rzecz Sprawiedliwości i Pokoju na Filipinach, Abdulrahman Palcarey, nazwał tokijskie spotkanie „wielkim krokiem ku pokojowi”. Jednak jego chrześcijański odpowiednik był bardziej sceptyczny. „Musimy być czujni i zachęcać obie strony do przejrzystości względem opinii publicznej, gdy chodzi o szczegóły, terminy i warunki zawieranych umów” – stwierdził Gerry De Guzman.